Od 25 marca do 22 maja 2023 roku w Muzeum Bursztynu w Gdańsku będzie można zapoznać się z twórczością Haralda Popkiewicza. Artysta był autorem wielu cenionych rzeźb, nowatorskiej biżuterii, a także malarzem zafascynowanym Żuławami Wiślanymi. Na wystawie czasowej zaprezentowano kilkadziesiąt wyrobów złotnika i bursztynnika.
Podobne wydarzenia
12 sierpnia - 11 września 2024
sobota, godz. 12:00
ulgowy 25 zł
Wyroby Haralda Popkiewicza są rozpoznawalne na całym świecie dzięki niecodziennemu stylowi. Inspiracją dla nich była jednak jedna uniwersalna wartość, która nadawała biżuterii baśniowy, magiczny efekt. Obrazy Haralda Popkiewicza są pełne motywów wodnych, połączonych z krajobrazem nadmorskich lasów i plaż. Na płótnach dominuje żółć wydm, błękit morza, biel spienionych fal i soczysta zieleń roślin. Człowiek jest przedstawiany pośród bujnej, dominującej przyrody. Na jego obrazach pojawia się też sylwetka wiatraka - motyw przemijania. Pojawiają się także motywy bocznokołowców, drewnianych kutrów rybackich wyrażających tęsknotę twórcy za minionymi czasami. Bardzo często występuje też postać brodatego bursztyniarza, najpewniej samego Haralda, dzierżącego kaszorek.
W 1972 roku Harald Popkiewicz zakłada własną pracownię bursztynniczą. Zaczyna projektować i tworzyć swoje pomysły biżuterii łącząc bursztyn z miedzią, alpaką potem srebrem. W bursztynie odkrywa jego naturalne piękno tylko częściowo odsłaniając wnętrze jantaru. Często przez wiele godzin oglądał i obracał w palcach jedną bryłkę, wpatrując się w jej fakturę, kształt i kolor, by w końcu dopasować formę podpowiedzianą mu przez bursztyn. Wtedy rysował szkic projektu, który zrodził się w jego wyobraźni. Przełomem dla artysty był rok 1974. Otrzymał wówczas I nagrodę za pierścionek "słoneczko" w konkursie organizowanym w Gdańsku przez Cepelię (Art-Region) na "Małe formy i biżuterię łączoną z bursztynem". Przynosiło to nie tylko prestiż ale dodatkowy przydział srebra, o które było niezwykle ciężko w tamtych czasach. Cztery lata później został przyjęty do Związku Artystów Rzemiosła Polskiego. W tym samym roku w Gdańsku uzyskał tytuł mistrza złotnictwa w zakresie wyroby ze srebra.
W ciągu dekady od rozpoczęcia działalności, wytworzył własny, niepowtarzalny styl, który stał się jego wizytówką. Bardzo szybko zerwał z typowym rzemiosłem, by już na trwale zaistnieć jako artysta. Udało mu się pogodzić czysto komercyjną działalność z własną wrażliwością artystyczną. W połowie lat dziewięćdziesiątych obok biżuterii ze srebra i bursztynu zaczął tworzyć też rzeźby. Potrafił przekazać swoją wiedzę innym. Wyuczył jubilerstwa wielu adeptów tej sztuki.
Biżuteria i inne formy przestrzenne Haralda Popkiewicza znajdują się w zbiorach muzealnych, m.in. w Smithsonian Institution w Waszyngtonie (USA), w Gintaro Galerija w Nidzie i Wilnie (Litwa), Deutsches Bernsteinmuseum w Ribnitz-Damgarten (Niemcy), Horsens i Hobro (Dania), Muzeum Bursztynu w Kaliningradzie (Rosja), Muzeum Bursztynu w Gdańsku, Muzeum Zamkowym w Malborku, Muzeum Bursztynu w Wilnie (Litwa), Muzeum Bursztynu w Rydze (Łotwa), Muzeum Bursztynu w Krakowie, Muzeum Bursztynu w Kołobrzegu oraz w wielu prywatnych kolekcjach (m.in. w Japonii, USA, Chinach, Australii, Włoszech, Kanadzie, Anglii, Belgii, Francji).
Harald Popkiewicz - ur. 27 I 1944 w Lesznie Wielkopolskim, zm. 18 VIII 2021 roku w Mikoszewie. W 1972 roku założył własną pracownię w Mikoszewie, gdzie tworzył biżuterię łącząc bursztyn z miedzią, alpaką potem srebrem. Od lat 70. XX wieku członek Izby Rzemieślniczej w Gdańsku. W 1974 roku otrzymał I nagrodę za pierścionek "słoneczko" w konkursie organizowanym w Gdańsku przez Cepelię, w kategorii "Małe formy i biżuterię łączoną z bursztynem". W 1978 roku został przyjęty do Związku Artystów Rzemiosła Polskiego, w tym samym roku uzyskał tytuł mistrza złotnictwa w zakresie wyroby ze srebra. Prowadził firmę rodzinną z synami (od 1995 roku) Olafem i (od 2003 roku) Erykiem w zakresie projektowania i wykonywania biżuterii i form przestrzennych. W 1999 przyjęto go do Toruńskiego Związku Polskich Artystów Plastyków Polska - Sztuka Użytkowa, gdzie działał w zarządzie związku do końca swoich dni. W latach 1997-2020 należał do Międzynarodowego Stowarzyszenia Bursztynników.