- 1 Był "laptop dla czwartoklasisty" - co zamiast? (64 opinie)
- 2 Co się zmieni na egzaminie ósmoklasisty 2025? (15 opinii)
- 3 Nawet 1000 zł za wyprawkę szkolną dla dziecka (24 opinie)
- 4 Nowy rok szkolny 2024/25 nieco później (85 opinii)
- 5 Nowe wymagania na maturze 2025. Co się zmieni? (83 opinie)
- 6 Znamy terminy egzaminów w roku szkolnym 2024/25 (17 opinii)
"Mój pojazd rzyga tęczą", czyli śpieszmy się kochać nauczycieli
Rozkojarzeni, wiecznie spóźnieni, ale wymagający - tacy są uczniowie klas I-III podczas nauki zdalnej, choć i nie każdy pedagog świeci przykładem - przekonują rodzice, nasi czytelnicy. Co klasa, to oczywiście inna historia, ale z relacji obserwatorów zdalnej nauki wniosek jest jeden - coraz bardziej szkodzi ona najmłodszym uczniom. - Śpiewanie, zwracanie uwagi nauczycielowi, że lekcja powinna już się skończyć, granie. Wiele dzieci w czasie zajęć interesuje dosłownie wszystko... co tylko nie jest z nimi związane - pisze nasza czytelniczka. Inna podkreśla, że to nauczyciele zmęczeni sytuacją nie dają sobie już rady.
I nic dziwnego, bo taka sytuacja wymaga od nich wiele do zniesienia - to często rezygnacja z pracy, odwołane dodatkowe zajęcia, a w domu dzieci, które rozpiera energia, albo wręcz przeciwnie - nie wiadomo, czym martwić się bardziej. Po kilku latach rodzicielstwa pandemia i związane z nią ograniczenia to prawdziwy egzamin dla mamy i taty.
- Już rozumiem, dlaczego od ponad roku nikt z moich znajomych nie zapytał mnie, dlaczego nie mam dzieci - skomentował dylematy pandemicznych rodziców jeden z czytelników.
Choć zdania na temat zdalnej nauki wśród rodziców są podzielone, to większość liczy na jak najszybszy powrót do szkół, by dzieci wróciły do normalnej edukacji, zajęć i życia. O tym, jak w praktyce z perspektywy rodzica wygląda nauka zdalna w ostatnich tygodniach, napisały nasze czytelniczki.
Czytaj też: Dzieci żyją online, bo wymagają tego nauczyciele?
Rodzic nr 1: "Śpieszmy się kochać nauczycieli"
Od razu powiem, że zdaję sobie sprawę z tego, że wielu rodziców się ze mną nie zgodzi, bo przecież "ich dziecko jest takie mądre, zdolne i na pewno nie będzie miało problemów po nauce zdalnej", ale nawet Wam proponuję spojrzeć na to, co się dzieje, z boku i zastanowić się, czy na pewno tak będzie.
"Dzieci są przemęczone. Mają za dużo nauki. Program jest trudny". Nie wiem, skąd biorą się takie opinie. Jak widzę zadania dla ucznia z II czy III klasy, to zdecydowanie jest to po prostu niezbędne minimum, które zresztą ogranicza się tylko do zajęć w szkole, bo pracy domowej nie zadawano zbyt wiele lub wcale już przed pandemią. Oczywiście 3 czy 4 lekcje po 30 minut to według specjalistów wystarczająco, żeby nie zmęczyć za bardzo organizmu i oczu od ekranu, ale...
Co robią Wasze dzieci, kiedy kończą naukę online? Jeśli są osoby, które z całkowitą pewnością mogą powiedzieć, że ich dzieci nie grają na telefonach, tabletach, konsolach czy po prostu nie zalegają przed telewizorem, to gratuluję. I od razu pytam: jak Wam się to udało?
Ale od początku.
Tak się składa, że pracując zdalnie w domu, mam okazję słuchać zdalnych lekcji. O ile w poniedziałek jesteśmy jeszcze wypoczęci i doładowani nowymi pokładami energii i cierpliwości (to ważne), to pod koniec tygodnia modlę się, by dotrwać do soboty. I skoro o modlitwie mowa - choć na lekcji religii staram się nie wnikać, z jakich powodów dzieci wkuwają na pamięć słowa modlitw - to w przypadku pozostałych zajęć słucham i czasem nie wierzę w to, co słyszę.
Śpieszmy się kochać nauczycieli, dopóki chcą uczyć nasze dzieci, ja już dawno bym z nimi nie wytrzymała - dokładnie tak. Widać, że zajęcia są przygotowywane tak, by były ciekawe, nauczyciele starają się zainteresować dzieci, prowadzą dyskusję, ale naprawdę ci ludzie muszą być "ekstracierpliwi", skoro ciągłe przerywanie "proszę pani, proszę pani, a która to już lekcja", "a za ile minut będzie przerwa", "a pani powiedziała 6. zamiast 5. zadanie", "proszę pani, ale już od minuty powinna być przerwa" ich nie zniechęca.
A najważniejsza rzecz, "proszę państwa": to są ludzie, którzy wielu dzieciom jako pierwsi zwrócą uwagę, że coś jest niewłaściwe, że nie wypada czy jest niegrzeczne, i zrobią to umiejętnie, choć nie wierzę, że wcześniej nie mogli tego zrobić rodzice.
Język polski. Zadanie: opisujemy nasz wymyślony pojazd. Tu im więcej można użyć wyobraźni, tym bardziej dzieci się ożywiają, więc słucham i myślę, że jest nadzieja, aż słyszę: "Mój pojazd może latać i rzyga tęczą". I tu pani pedagog ze stoickim spokojem tłumaczy, że ten zwrot jest niewłaściwy i lepiej o nim zapomnieć.
Ranking szkół podstawowych w Trójmieście
Program, choć według mnie dość ograniczony, pani stara się przekazać w ciekawy sposób. I tu zaczyna się konkurs, kto szybciej znajdzie lepszą odpowiedź w Googlach. Pozostaje mieć nadzieję, że zapamiętają choć część informacji, którymi się przerzucają, nie dając dojść do słowa nauczycielce. Ale plus za aktywność, bo bardzo często zdarza się, że dziecko wywoływane do odpowiedzi milczy, po kilku minutach tłumaczy, że internet nie ten albo książka wpadła za tapczan, ale dzieci wiedzą, że kolega w tym czasie "pykał w Brawl Stars".
Co najgorsze, część dzieci nie ma poczucia, że uczestnictwo w lekcji jest ważne. Na zajęciach z angielskiego nie powtarzają na głos zdań czy zwrotów, gdy prosi o to nauczyciel, bo po co, przecież nikt ich nie słyszy. Nie podnoszą łapki, bo zgłosi się ktoś inny, a skoro nie widzą prowadzącego, nie czują, że pytanie pada też do nich. Dzieci łatwo się rozpraszają, kiedy nikt ich nie kontroluje - bardzo szybko ciekawsze staje się to, co mają w telefonie czy nawet za oknem. Nie widzą nic niewłaściwego w tym, że na zajęcia spóźniają się po 15-20 minut.
I tak, być może wiele dzieci po powrocie do szkoły nadrobi zaległości, ale jakaś część z nich już teraz pewnie w ogóle straci zainteresowanie nauką.
Rodzic nr 2: Pedagog porażka
Moja córka jest w drugiej klasie, czasami podczas lekcji siedzę w pokoju obok i włosy stają mi dęba, gdy słyszę, co nauczycielka robi i mówi podczas zajęć. Wydaje mi się, że nie ma już ani trochę cierpliwości do dzieci i do sytuacji.
"Kto już napisał ćwiczenie? Nikt? Dlaczego wy tak wolno pracujecie?!" albo pyta dzieci, jaki mają wynik z jakiegoś działania. Pierwsze dziecko - źle, drugie dziecko - źle, pani już bardzo zirytowana: "Dlaczego wy tego nie potraficie obliczyć? Czego wy tutaj nie rozumiecie?!".
Czytaj też: Rodzice wsparciem nauczycieli? "Wiemy, że tam są, ale to niekoniecznie pomaga"
Regularnie zdarza się, że nauczycielka popełnia błędy - puszcza nie ten film, co trzeba, stawia dziecku minus, bo "nie wysłało pracy domowej", a potem okazuje się, że to ona nie potrafiła znaleźć pracy na czacie.
Słyszałam, jak oskarżyła ucznia, że chce ją oszukać, bo rzekomo nie zapisał działania w zeszycie, tylko podał jej wynik "z głowy". Nie widziała chłopaka, nie sprawdziła na kamerce, tylko od razu poważny zarzut przy całej klasie. To tragiczne i straszne zarazem, jakiś pedagogiczny koszmar.
Opinie (171) 6 zablokowanych
-
2021-04-21 20:49
Mama pedagog (1)
Czytałam słowa Pani pedagog i mam takie skojarzenia.
Miałam jako nastolatka kolegę. Nie był pilnym uczniem, bardzo źle traktował swoje dziewczyny itd ale jego mama pedagog zawsze tłumaczyła jego błędy. Obecnie dorosły mężczyzna jest po trzech rozwodach i trudno znaleźć mu stałą pracę.
Kolejny przypadek syneczek mamusi pedagog -chodzi do kl. ósmej. Jest nielubiany w klasie , sprawia problemy ale winni są wszyscy tylko nie on.
To taka moja refleksja na temat mamy pedagogA.- 2 1
-
2021-04-23 11:05
Jednak nie wolno uogólniać, gdyż to ,,przypadek" mamy pedagoda, który Pani zna
Ja znam panie pedagog, nie jedną, z bardzo dobrze wychowanymi- już dorosłymi dziećmi.
- 0 0
-
2021-04-22 11:13
nauczyciele są niesprawiedliwi
- 0 3
-
2021-04-24 11:06
chciałbym przypomnieć wszystkim niezadowolonym
za moich szkolnych lat(prawie lat 60 temu) nie było komputerów, za to pochłanialiśmy mnóstwo książek (czytanych przez rodziców, potem samemu) były czasopisma ( młódy technik, płomyk) zbierane przez lata, nie było kalkulatorów, za to były zbiory zadań z matematyki, książki rozwijające myślenie ( lilawati, śladami Pitagorasa) latem obozy harcerskie, biwaki, rekolekcje wśród przyrody i gór, samemu chodziło się do przedszkola, szkoły, po lekcjach spędzało si ę czas u babci kolegi na grach planszowych lub szkoląc fantazje różnymi wymyślonymi historiami, po lesie szwendało się po różnych zakamarkach i drzewach, ludzi byli przyjażni, do dzioś wspominam nauczycielke rosyjskiego ( orłem nie byłem) u której w domu po lekcjach pobierałem dodatkowe lecje nauki tegoż języka ( nieodpłatnie. z bibliotekarką szkolną omawialiśmy różne lektury, Ta przedwojenna kadra nauczycielska była wyśmienita. Już w ogólniaku wiedzieliśmy chcemy dostać sie na studia, bo wykształcony na zachodzie ( jeździliśmy tam do pracy- ach te truskawki),lepiej zarabia niż robotnik, Ale i nauczyciele byli coraz gorsi- cóż wykształceni w duchu marksizmu i leninizmu) wiec zarobione z trudem pieniądze ( oczywiście na zachodzie) wydawaliśmy na korepetycje by dostać się na wymarzone studia ( politechnika,medycyna) A maturę wcale nie było łatwo zdać, Ale myśmy chcieli w tych niesprzyjających czasach- bo w szkole podstawowej mieliśmy wspaniałych, wymagających nauki i dyscypliny (ach moje uszy i włosy), Nauczyciel był ciekawy dla nas swoją wiedzą, a wymagał że aż dzisiaj strach, Rodzice drżeli przed nim, bo wiedzieli,że wszystko co on robi jest dla dobra ich dzieci.
PS. Obok tych wspaniałych (należałoby ich wymienić po nazwisku) byli i tacy co ukradkiem na końcu sali lekcyjnej w czasie prowadzonej lekcji popalali papierosa, tak wiec nie narzekajmy na warunki tylko praca przy biurku (stole), zeszyty ( do dziś mam swoje z fizyki, strzałki musiały być równe i dokładne ( tak jak dzisiaj wiem po latach, że to co robię być- 1 0
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.