- 1 Był "laptop dla czwartoklasisty" - co zamiast? (50 opinii)
- 2 Co się zmieni na egzaminie ósmoklasisty 2025? (15 opinii)
- 3 Nawet 1000 zł za wyprawkę szkolną dla dziecka (21 opinii)
- 4 Nowy rok szkolny 2024/25 nieco później (85 opinii)
- 5 Praca w branży edukacyjnej. Warto? (96 opinii)
- 6 Znamy terminy egzaminów w roku szkolnym 2024/25 (17 opinii)
Szkoła muzyczna? Nie dajmy się zwariować!
Szkoła muzyczna, ognisko czy nauczanie indywidualne? Należy posłać dziecko na zajęcia jak najwcześniej, czy może zaczekać, aż samo wyjdzie z inicjatywą? Motywować i zachęcać, czy odpuścić z nadzieją, że samo będzie pracowało systematycznie? Podobne pytania właśnie teraz, kiedy prowadzona jest rekrutacja do szkół muzycznych, zadaje sobie wielu rodziców. Choć nie znaleziono złotego środka, warto mieć na uwadze, aby nasze własne ambicje nie przysłaniały potrzeb i oczekiwań dzieci, bo zamiast rozbudzić w nich pasję, możemy im wyrządzić nieodwracalną krzywdę.
- I co, denerwujesz się egzaminem? - zapytałam 6-letnią Basię, która przygotowuje się właśnie do egzaminu do szkoły muzycznej.
- O jejku, nie wiedziałam, że trzeba - odpowiedziała zakłopotana dziewczynka.
Każdy chce dla swojego dziecka tego, co najlepsze, a że zewsząd jesteśmy bombardowani informacjami na temat tego, jak pozytywnie na rozwój naszych pociech wpływa edukacja muzyczna, najlepszym wyjściem wydaje nam się posłanie ich do szkoły muzycznej. Do państwowej, jak wiadomo, dostać się nie jest łatwo, co dodatkowo potęguje stres:
- Tę całą nerwówkę nakręcają najczęściej sami rodzice, którzy tak bardzo chcą, aby ich dziecko zostało wirtuozem, że oblany egzamin traktują jak swoją własną, życiową porażkę - mówi Justyna, nauczycielka rytmiki. - Czasem podczas egzaminu dzieci są tak wystraszone, że musimy nad nimi solidnie popracować, żeby się otworzyły na tyle, abyśmy mogli sprawdzić ich predyspozycje.
Zapytałam mamę wspomnianej Basi o to, czy w razie niezdania egzaminu, ma jakiś plan awaryjny.
- Nie ma takiej potrzeby, bo zda na pewno - zapewniła. - A co, może uważasz, że Basia jest głupsza od innych dzieci? - obruszyła się.
Chciałam dopytać, co ma (nie)zdany egzamin do inteligencji dziecka, ale koleżanka była w swoich poglądach tak stanowcza, że jakakolwiek dyskusja nie miałaby sensu.
Państwowa szkoła muzyczna, od kiedy sięgam pamięcią, była "rozrywką" zarezerwowaną dla "elit". Pamiętam, jak podczas spotkania z rodzicami uczniów klas pierwszych, dyrektor szkoły muzycznej, do której uczęszczałam, gratulował przyjęcia do tak zacnego, elitarnego grona. O tym, że jesteśmy "wyjątkowi" i "unikatowi" (często padało słowo "lepsi"), przypominano nam na każdym kroku przez cały okres nauki.
Dziś prowadzi się liczne działania mające na celu upowszechnienie edukacji muzycznej. Odnoszę jednak wrażenie, że ten cały egalitaryzm jest pozorny. Teoretycznie, do nauki gry na instrumencie zachęcani są wszyscy, którzy mają ku temu predyspozycje. Oferta jest niezwykle bogata i wcale nie musi to być droga rozrywka, ponieważ poza państwowymi szkołami muzycznymi, bezpłatną edukację zapewnia chociażby wiele domów kultury. Jeżeli kogoś na to stać, może posłać dziecko do szkół prywatnych czy zorganizować nauczanie indywidualne - hulaj dusza!
W praktyce o wszystkim decydują rodzice, a ci kierują się przekonaniami, jakich nabyli w dzieciństwie. Z najnowszymi badaniami naukowymi, które traktują o zbawiennym wpływie edukacji muzycznej na rozwój dziecka, są na bieżąco, a jednak interpretują je tak, jak im wygodnie. Najważniejsze, zgodnie z zasadą "płacę, więc wymagam", są dla nich spektakularne postępy w nauce i aby to osiągnąć, są gotowi do największych poświęceń.
Przypomina mi się, jak kilkanaście lat temu odwiedziłam francuskich znajomych. Wiedząc, że sama jestem muzykiem, poprosili 10-letnią córkę o zaprezentowanie swoich umiejętności gry na pianinie. W pierwszej chwili byłam skonsternowana, bo dziewczynka, po 4 latach nauki, grała tak, jak uczniowie polskich państwowych szkół muzycznych po 2 miesiącach. Chciałam nawet zwrócić znajomym uwagę na fakt, że są oszukiwani przez nauczyciela - przecież to skandal, żeby po czterech latach nauki nie było postępów! Kiedy jednak przyjrzałam się małej Margot, tak szczęśliwej, kiedy mogła grać dla publiczności, zrozumiałam, że nie o spektakularne postępy tu chodzi, a o przyjemność z wykonywania muzyki.
To właśnie ta radość z obcowania z muzyką jest kluczem do sukcesu, o czym doskonale wiedzą choćby na zachodzie Europy czy w obu Amerykach. Tak, jak radzą naukowcy, dzieci mają od najmłodszych lat kontakt z muzyką, ale odbywa się to nieco inaczej niż w Polsce. Oczywiście nie wszystkie trafiają do konserwatoriów, gdzie kształci się wirtuozów, wiele z nich natomiast uczy się gry na instrumentach w "normalnych" szkołach ogólnokształcących. Większość szkół ma własne chóry i orkiestry i żadnemu dziecku nie odmawia się możliwości dołączenia do nich tylko dlatego, że jest mniej utalentowane niż inne.
W Polsce możliwości kształcenia maluchów jest mnóstwo, warto jednak, abyśmy popracowali nad naszą mentalnością. Zastanówmy się zatem, czy posyłając dziecko do szkoły muzycznej, nieważne, jak utalentowane by nie było, spełniamy jego oczekiwania, a nie wyłącznie własne ambicje.
- Mój syn, choć pochodzi z rodziny o muzycznych tradycjach, nie chciał się uczyć grać na żadnym instrumencie, więc go nie zmuszałam. Dziś tego żałuje, ale przecież nigdy nie jest za późno, żeby to nadrobić. Sama uczę grać na skrzypcach dorosłą kobietę i nawet się nie zastanawiam się, czy ona w ogóle ma słuch. Po prostu narysowałam jej takie progi, jakie posiada gitara i jakoś sobie radzi - śmieje się jedna z gdańskich skrzypaczek.
Inna zdecydowała się uczyć dziecko gry na fortepianie, ale nie w szkole muzycznej:
- Moja córka ma słuch absolutny i jest bardzo utalentowana, ale z natury dość niecierpliwa, dlatego szkoła muzyczna byłaby dla nas obu udręką. Wolę, kiedy uczy się grać tego, co lubi i we własnym tempie.
Trzecia z gdańskich skrzypaczek, którą poprosiłam o rozmowę, zdecydowała się posłać dzieci do szkoły muzycznej:
- Przyznaję się, że byłam tą matką, której bardzo na tym zależało - śmiała się. - Na szczęście obie córki również podzielały mój entuzjazm i właśnie teraz, kiedy rozmawiamy, jestem z jedną z nich na konkursie.
Jak zatem rozpoznać, którą ze ścieżek muzycznego rozwoju powinno obrać nasze dziecko, szczególnie w sytuacji, kiedy sami nie mamy doświadczenia muzycznego? Najlepiej jak najwcześniej umożliwić mu kontakt z muzyką i po prostu obserwować, a jeśli będziemy mieli problem z rozpoznaniem jego potrzeb, zapytać o radę osoby prowadzące zajęcia umuzykalniające.
Warto również zabierać dzieci na warsztaty organizowane podczas różnego rodzaju imprez miejskich oraz festiwali (udział w większości z nich jest bezpłatny). Nasza pociecha nie tylko pobawi się w gronie rówieśników, ale przy tym kreatywnie spędzi czas, a my, rodzice, skonfrontujemy jej umiejętności z umiejętnościami rówieśników.
Jeśli natomiast nie dostanie się do państwowej szkoły muzycznej, a rwie się do grania, nie załamujmy rąk i nie rozpaczajmy, tylko poszukajmy alternatywy. Są jeszcze szkoły prywatne, ogniska muzyczne, zajęcia w domach kultury, dziecięce zespoły muzyczne czy kościelne schole. Pamiętajmy, że edukacja muzyczna wpływa korzystnie na rozwój tylko wtedy, kiedy dziecko gra dla przyjemności, a nie z przymusu. Jednego uszczęśliwi wielogodzinne szlifowanie etiud Szopena, dla innego szczytem możliwości okaże się zagranie ulubionej melodii jednym palcem na fortepianie. Jeszcze inny w ogóle nie będzie chciał grać, nawet wówczas, jeśli będzie nieziemsko utalentowany, co nie znaczy, że nie będzie chciał grać w przyszłości:
- Mój syn rozpoczął naukę gry na altówce w wieku 15 lat w ognisku muzycznym. Egzaminu do szkoły nie zdał, bo ze względu na mutację nie był w stanie zaśpiewać wymaganej piosenki. Jego postępy w nauce były jednak tak wielkie, że rok później przeniesiono go do szkoły muzycznej II stopnia, którą ukończył w cztery lata - wspomina Renata. - Dziś jest studentem akademii muzycznej, obok altówki gra również na gitarze i saksofonie, śpiewa i komponuje.
Wróćmy jednak na chwilę do nadchodzących egzaminów do szkół muzycznych. Pamiętajmy, że ich wyniki często nie są miarodajne, bo talentu i predyspozycji dziecka nie da się sprawdzić podczas kilkuminutowego przesłuchania. Z drugiej strony, brak słuchu muzycznego czy poczucia rytmu nie uniemożliwia dziecku rozwijania muzycznych pasji, dlatego warto poszukać alternatywy na miarę jego możliwości. Nie katujmy również dzieci muzyką klasyczną, jeśli widzimy, że mają na nią alergię. Pozwólmy im muzycznie poszukiwać, eksperymentować, a nawet błądzić. Jeśli jest im to pisane, to prędzej czy później wrócą na właściwe tory, a tutaj czas nie gra roli, bo choć warto rozpocząć naukę gry na instrumencie jak najwcześniej, to jednak nigdy nie jest na to za późno.
Opinie (103) 3 zablokowane
-
2015-05-19 15:23
Na studia muzyczne są egzaminy wstępne
- 3 0
-
2015-05-19 15:36
O! PAN Darek na zdjeciu ! Znam tego nauczyciela,
Fajne ma podejście do dzieci, fajne metody nauczania pod dziecko no i duzo cierpliwości..- 1 1
-
2015-05-19 18:03
moje dziecko wybrało Z.H.P. (6)
Narazie jest zuchem,ale to jest dla niego frajda.Sama też jestem zadowolona z jego wyboru a nie jakieś tańce czy śpiew.
- 4 10
-
2015-05-19 18:29
ale po co pogardliwie o tańcu czy śpiewie? (3)
dzieci koleżanki kochają grać na pianinie, widzę to, jest to ich pasja,
mają po 7 i 10 lat,
a uczone muzyki były od 5 r.ż.- owszem na polecenie rodziców, jednak po krótkim czasie same to pokochały
czyli pasja- jaką kto kocha- 8 0
-
2015-05-19 20:12
nie tyle pogardliwie co z lekką niechęcią (2)
Za dużo tego jest poprostu.Uważam,że śpiew,taniec czy muzykowanie nie są może złe,ale kompletnie nie przygotowują dziecka do życia.Później byle upadek czy złamanie paznokcia i wielka tragedia.Pozatym jakieś egzaminy,presja nauczycieli,brak nauki poprzez zabawe to tylko stres i to niepotrzebny w pewnym wieku dziecka,no chyba,że tak jak napisałaś dziecko naprawdę to lubi.
- 0 7
-
2015-05-20 09:58
i tu się mylisz (1)
taniec jest najlepszą szkołą życia. wymaga wyrzeczeń, uczy cierpliwości, systematyczności. jego nieodłączną częścią jest ból. a Ty tu o złamanym paznokciu...! to chyba jedyne, o czym masz pojęcie...
- 5 0
-
2015-05-20 11:05
Popieram!
To samo dotyczy szkoły muzycznej. Żeby cokolwiek osiągnąć potrzeba dyscypliny i systematyczności. Tego nauczyła mnie szkoła muzyczna. Do tego poznałam wspaniałych ludzi, udało mi się zawrzeć przyjaźnie, które nadal trwają. Moja córka również pójdzie do szkoły muzycznej. Ma bardzo dobry słuch i chciałaby grać na pianinie.Niestety uważam, że dzieci, które mają zbyt dużo czasu, zaczynają interesować się nie tym co trzeba. Więc zamiast biegać po galeriach proponuję zajęcia pozalekcyjne (nie tylko szkołę muzyczną, ale może to być sport, taniec, malowanie, cokolwiek).
- 4 0
-
2015-05-20 09:10
ognisko
W czerwcu zastęp organizuje ognisko. Przy dźwiękach gitary będziemy wyli do księżyca. Mimo wszystko przyprowadź córkę ;)
- 2 1
-
2015-05-20 09:59
ja byłam raz na biwaku harcerskim i nigdy więcej
piwko, fajki, dręczenie młodszych. nie są to wartości, których chciałam się uczyć.
- 5 0
-
2015-05-19 18:21
jedne dzieci dostają szansę bo mają
rodziców,którzy mają czas i pieniądze aby w godzinach popołudniowych ogarniać temat np.zajęć pozalekcyjnych.Pomyślcie ile prawdziwych talentów się zmarnowało bo rodzice zajęci pracą nie mieli ani czasu ani kasy aby zorganizować zajęcia swoim dzieciom.
- 8 1
-
2015-05-19 19:38
Ejjjj a ta Pani naprawdę dostaje za ten FELIJETON pieniądze?
- 5 0
-
2015-05-19 20:49
Bardzo celne uwagi jednak samopas tez nie ma co puszczać dzieci bo wybiorą fikołki i leżenie do góry brzuchem w większości :)
- 8 3
-
2015-05-19 21:00
matka
Tak, Pan Darek bardzo cierpliwy człowiek, widać ze kocha muzykę i kocha swoją pracę . Pozdrowienia panie Darku
- 4 0
-
2015-05-20 00:50
Państwowe szkoły są darmowe, a nie lepsze...
Jeśli szkoła posiada uprawnienia publiczne, musi spełniać identyczne wymagania programowe, bez znaczenia, prywatna czy państwowa. Szkoły państwowe mają więcej zdolnych uczniów, bo są darmowe, a nie lepsze. Nauczyciele są albo ci sami, a czasami w prywatnej lepsi (młodzi, otwarci, no i zależy im na uczniach - od tego zależy ich praca, a nie od etatu).
- 5 0
-
2015-05-20 01:11
Do alergików
Jak w tytule - nie dajmy się zwariować. Jeśli ktoś ma alergię na muzykę klasyczną, to jego problem, a nie Bacha czy Mozarta... Dzieci czasem też twierdzą, że matematyka jest głupia, a żelki są najlepszym jedzeniem itp...
- 17 1
-
2015-05-20 10:26
Wczesniej dzieciaki okupowały podwórka przed domem,place zabaw (1)
Teraz w epoce deweloperki złodziejskiej niema podwórek bo deweloperowi sie nie opłacają. A w epoce korposzczurków kazdy musi sie chwalic swoim dzieckiem co to one nie robi .Dodatkowo szczurki niemuszą sie zajmowac dzieckiem bo dziecko lata od jednych zajęc na drugie!
- 5 0
-
2018-09-24 14:27
epoce
Kiedyś, w epoce komuny, w szkołach uczono, że dziecko to jest 'ono', a nie 'one'. One to te dzieci.
- 0 0
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.