- 1 Kto odpowiada za wypadek przy pracy? (20 opinii)
- 2 Czy możemy odmówić pracy w upały? (59 opinii)
- 3 Praca w branży edukacyjnej. Warto? (96 opinii)
Praca więźniów okręgu gdańskiego warta 2 mln zł
Najczęściej zajmują się pracami porządkowymi, drobnymi naprawami i remontami. W dużej części praca, którą wykonują to ta, do której niewielu się garnie, a znalezienie dobrych pracowników na dłuższy okres jest nie lada wyzwaniem. W pierwszej połowie 2014 roku tylko na rzecz organów samorządu terytorialnego, organów administracji publicznej i organizacji pożytku publicznego więźniowie okręgu gdańskiego wypracowali 190 tys. godzin. Ich pracę oszacowano na ok. 2 mln zł.
W więzieniu pracują tylko ci, którzy chcą, ale praca to nagroda. Nie ma spóźnień, ani alkoholu, bo jeśli ktoś "nawali" to z pracą może się pożegnać. A czas bez dodatkowych zajęć płynie nieznośnie wolno.
- Nie ukrywajmy, dla nich to odskocznia od monotonii. Czują się potrzebni i czas płynie szybciej. Często zdarza się, że sami przypominają mi o wysyłaniu zamówień na ich pracę w soboty - mówi Piotr Świniarski, kierownik schroniska Promyk, które współpracuje z pięcioosobową brygadą więźniów.
W samym okręgu gdańskim pracuje blisko 1,6 tys. więźniów.
- Oczywiście nie każdy może pracować. Nie wysyłamy osób, które stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa przez swoje agresywne zachowania, zaburzonych lub uzależnionych. Kolejną grupę stanowią osoby starsze i niezdolne do pracy ze względów zdrowotnych. Każda osoba, która zaczyna pracę musi przejść najpierw weryfikację przez więzienny personel. Zawsze wsparciem dla wychowawcy i psychologa może być opinia oddziałowych, funkcjonariuszy działu ochrony, którzy obserwują więźniów każdego dnia - wyjaśnia mjr Robert Witkowski, rzecznik prasowy Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Gdańsku.
Nie zawsze chęć podjęcia pracy oznacza codzienną możliwość wychodzenia na wolność.
- Praca w różnych zakładach karnych wygląda inaczej, np. na gdańskiej Przeróbce więźniowie mogą wyjść i samodzielnie dojeżdżać do pracy, w naszym więzieniu w Czarnem, gdzie duża część więźniów nigdy nie opuści murów praca musi być zorganizowana na miejscu - opowiada ppłk Wojciech Brzozowski, dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem. - Pomocne są projekty, w których miejsca pracy są budowane obok więzień, np. zaraz za płotem naszego więzienia powstaje fabryka mebli, gdzie zatrudnienie znajdzie kilkuset więźniów.
Umowy z więzieniami podpisują najróżniejsze instytucje m.in.: schroniska, domy opieki społecznej, szkoły, szpitale, hospicja, urzędy skarbowe. Samo podpisanie umowy to dopiero początek procesu.
- Przed rozpoczęciem pracy sprawdzamy konkretne miejsca, gdzie skazani będą wykonywać pracę, spożywać posiłki, przebierać się w ubrania robocze, również podczas zatrudnienia te miejsca są wyrywkowo sprawdzane. Określamy trasę przejazdu, środki komunikacji, jakimi będą się przemieszczać. Wyznaczony zostaje tzw. grupowy czyli skazany, który obdarzony będzie zaufaniem, ale i obarczony odpowiedzialnością za pracę grupy - mówi Robert Witkowski.
Zanim więzień dojedzie do pracy i po powrocie z niej musi przejść szereg kontroli. - Najpierw kontroli musi dokonać oddziałowy, później funkcjonariusz na bramie. Dodatkowo musi zidentyfikować, czy wypuszcza za bramę właściwą osobę. Tak samo przy powrocie z pracy - bramowy i oddziałowy muszą kolejno sprawdzić, czy osadzony nie próbuje wnieść na teren więzienia jakichś przedmiotów niedozwolonych - opisuje Witkowski. W niektórych zakładach karnych trzeba te czynności wykonać ponad 150 osadzonym, bo tylu z nich pracuje poza więzieniem.
Według ustawy więźniowie mogą pracować nieodpłatnie jedynie na rzecz samorządów i fundacji, ale jeśli firma chce skorzystać z ich usług musi zapłacić najniższą krajową.
- Jeszcze kilka lat temu firma płaciła tylko połowę, a druga była dotowana. Obecnie przedsiębiorstwo, które decyduje się na zatrudnienie więźniów może skorzystać tylko z 20 proc. zwrotu za wynagrodzenia z funduszu aktywizacji zawodowej - opisuje Wojciech Brzozowski. - Na początku zniechęciło to firmy, ale teraz znów widać zainteresowanie pracą więźniów. Dlaczego? Bo osadzeni robią wszystko, żeby jak najlepiej się z niej wywiązać. Nie ma mowy o alkoholu czy spóźnieniach. Wielu z nich to też specjaliści z dziedzin, w których jest niedobór solidnych pracowników: murarze, stolarze czy elektrycy.
Razem ze zniesieniem refundacji wynagrodzeń przyszły też zmiany dotyczące tzw. "żelaznej kasy", czyli pieniędzy, którymi więzień nie może gospodarować, a które czekają na niego po wyjściu z więzienia.
- Obecnie na wskazanym przez więźnia koncie gromadzimy środki do wysokości średniej krajowej, resztę pieniędzy w całości dostaje do ręki. W więzieniu zapewniamy leki, wyżywienie i dach nad głową, więc gdyby większa część wypracowanych pieniędzy była odkładana na czas po zakończeniu wyroku, rozpoczynanie życia poza murami więzienia byłoby łatwiejsze. Ustawodawca stwierdził jednak, że każdy ma prawo gospodarować swoimi pieniędzmi wg uznania - tłumaczy zmiany Brzozowski.
Najtrudniejsza przy wykorzystywaniu resocjalizacyjnej roli pracy nie jest wbrew pozorom liczba zainteresowanych firm, a odbiór środowiska. - Początkowo był strach i nasz, i pracowników. Ale po pierwszej ekipie wątpliwości minęły. Trzeba spróbować, żeby się przekonać - mówi Małgorzata Kicińska z Miejskiego Ogrodu Zoologicznego. - Kilka osób, które u nas były, gdyby był etat, dostałyby go bez wątpienia po wyjściu z więzienia.
Miejsca
Opinie (48) 5 zablokowanych
-
2014-11-09 19:13
Najwięcej utrzymanie jednego więźnia kosztuje w San Marino 750 euro dziennie. Ma on do dyspozycji siłownię, bibliotekę i salę telewizyjna tylko dla siebie, a na dodatek stołuje się na co dzień w restauracji donosi korespondentka Rzeczpospolitej. Najmniej w przeliczeniu na jednego więźnia wydaje Ukraina 3,06 euro. Nie licząc wyjątkowego San Marino, najwięcej na utrzymanie jednego więźnia wydaje Szwecja 621 euro dziennie. Najmniej w Europie wydaje natomiast Ukraina. Tam utrzymanie jednego osadzonego kosztuje dziennie 3,06 euro. Zaraz za nią plasuje się w raporcie Rady Europy Bułgaria 3,12 euro dziennie. Polska należy do krajów o dość niskich nakładach na więziennictwo. Dzienne utrzymanie jednego więźnia kosztuje polskiego podatnika 19,25 euro, podczas gdy średnia dla całej Europy to 103 euro. Spośród krajów Unii Europejskiej mniej od nas wydają jeszcze Rumuni, Litwini i Łotysze.
Należymy za to do rekordzistów, jeśli chodzi o liczbę więźniów przypadających na 100 tys. mieszkańców. U nas to 128 osadzonych. Wyprzedzają nas tylko Gruzja (516), Rosja (501), Litwa (334), Ukraina (332), Łotwa (303), Estonia (258) i Azerbejdżan (228).- 0 0
-
2014-11-10 10:59
skazani nie powinni trafiać do więzienia i żyć z naszych podatków, powinni mieć całkowity nadzór kuratora (więcej miejsc pracy), powinni pracować społecznie np na budowie jako pomoc czy w innych zawodach. Wtedy nie dosć ze polska by się rozwijała, to jeszcze może odechciałoby im się popełniać kolejne przestepstwa.
- 0 1
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.