- 1 Kto odpowiada za wypadek przy pracy? (39 opinii)
- 2 Czy możemy odmówić pracy w upały? (59 opinii)
- 3 Nauczyciele mogą składać wnioski o nowe świadczenie (192 opinie)
- 4 Praca w branży edukacyjnej. Warto? (96 opinii)
Studenci z Ukrainy chcą zostać w Trójmieście
Nie uciekają przed wojną, nie przyjeżdżają do prostych prac. Są ambitni, skromni i świetnie znają języki. Trójmiasto pokochali za ludzi, życzliwość i połączenie trzech różnych miast w jeden świetnie funkcjonujący organizm. Młodzi Ukraińcy coraz chętniej wybierają nasze uczelnie, wchodzą na rynek pracy i chcą związać się z Trójmiastem na stałe.
Mariana pochodzi z Truskawca, małego uzdrowiska w zachodniej Ukrainie. Kiedy się spotykamy walczy z wiatrem, który rozwiewa jej włosy opadające na czarny futerał zawieszony na ramieniu. Wygląda na nieśmiałą i skromną dziewczynę. Biorąc do ręki skrzypce jej pewność siebie rośnie w oczach. Dobry słuch i talent muzyczny odziedziczyła po rodzicach, miłość do Polski po dziadku Polaku, który marzył, żeby rozmawiać z wnuczką w rodzimym języku. Mając 8 lat zaczęła chodzić do polskiej sobotniej szkółki, i to właśnie dzięki niej, w każde wakacje, z grupą dzieci przyjeżdżała do Polski.
Kiedy skończyła liceum muzyczne musiała wybrać: studia w Polsce czy na Ukrainie. Dostała się na Akademię Muzyczną w Gdańsku. Od tego czasu rodzinę odwiedza dwa razy w roku, bo podróż do Truskawca zajmuje 20 godzin. Spacerując pierwszy raz po Starym Mieście w Gdańsku miała wrażenie, że wygląda jak z bajki. Neptun, turyści, statki, nabrzeże. Wtedy pierwszy raz pomyślała, że chciałaby już tu zostać. Jeszcze na Ukrainie wyrobiła Kartę Polaka, dzięki której studiuje u nas za darmo. W Trójmieście mieszka już sześć lat, w tym roku kończy studia i zaczyna swoje poszukiwania pracy.
- Polacy wcale się nie różnią od Ukraińców. Wielu z nich ma też tak jak ja polskie korzenie. Na Ukrainie może szybciej przełamujemy lody, ludzie są bardziej bezpośredni. W Polsce trochę bardziej tolerancyjni i po prostu milsi. Nigdy nikt nie dał mi w Trójmieście odczuć, że nie jestem stąd, że to nie jest mój dom. Jestem pewna, że chcę tu zostać. Swoje życie zawodowe najchętniej związałabym z muzyką, marzy mi się gra w dobrej orkiestrze, występowanie przed publicznością, coraz częściej udaje mi się te marzenia spełniać i grać z młodymi muzykami z Trójmiasta - przekonuje mnie z pasją Mariana.
Denys ma 22 lata, pochodzi z Charkowa. Na pierwszy rzut oka ciężko zorientować się, że nie jest Polakiem. Przy drugim zdaniu można już rozpoznać wschodni akcent. Denys w swoich opowiadaniach jest dokładny, widać jego ambicje i perfekcjonizm. Spotykamy się na dziedzińcu Politechniki Gdańskiej, gdzie Denys pokazuje mi swoją pracę konkursową na parking wielopoziomowy. W Gdańsku jest od stycznia. Dwa lata temu zdecydował, że musi coś zmienić w swoim życiu i postanowił wyjechać z Ukrainy. Wybrał Polskę, w której często bywał z tatą podczas jego wyjazdów biznesowych. Trójmiasta nie wybrał przypadkiem. Obejrzał z rodzicami wszystkie duże miasta w Polsce. Wybór padł na Gdańsk i kontynuowanie architektury, którą studiował w Charkowie. Do rodziców dzwoni codziennie, opowiedzieć jak mu minął dzień, w końcu jest jedynakiem.
- Polska to taka Ukraina w Unii Europejskiej. Do momentu jak nie zacznę mówić, nikt nie wie, że nie jestem stąd. W rok można nauczyć się polskiego. Jest bardziej podobny do ukraińskiego niż rosyjski, a język to podstawa, jeśli zależy nam na dobrej pracy. Chcę pracować jako architekt. Już na samym początku mojej przygody z gdańską Politechniką wygrałem z koleżanką konkurs i zdobyliśmy dofinansowanie na przebudowę domu dla osoby niepełnosprawnej. Dlaczego chcę zostać w Trójmieście? Uwielbiam je, bo nie jest zwykłą metropolią. Jest zróżnicowane pod względem architektury, jest tu dużo zieleni i ludzie, którzy przyjęli mnie z otwartymi ramionami - opowiada Denys, który w niespotykany sposób łączy pewność siebie ze skromnością.
Marina jest jedną z lepiej zorganizowanych osób, jakie poznałam w swoim życiu. Spokojnie poradziłaby sobie z prowadzeniem kilkutysięcznego wojska. Robi wrażenie opiekuńczej i zaradnej. Wychowała się w Radeńsku, obwodzie Chersońskim, 40 km od Morza Czarnego. Skończyła Politechnikę w Kijowie, na kierunku tłumacz języka niemieckiego. Jak sama mówi, Ukraińcy mają kompleksy, a walczą z nimi ambicjami. Jeden kierunek studiów to za mało, tak jak dla niej znajomość angielskiego, niemieckiego, ukraińskiego i rosyjskiego. Postanowiła nauczyć się polskiego, bo Polska kulturowo wydawała jej się najbardziej zbliżona do Ukrainy. Mając 25 lat przyjechała na trzy dni do Krakowa. Wtedy zdecydowała, że przyjedzie do Polski na studia. Trafiła do Zielonej Góry na Ekonomię. Marina jeśli coś robi, robi to na 100 proc. Brała udział w konkursach, była jedną z najlepszych studentek na roku. Mówiła świetnie w pięciu językach. Wtedy okazało się, że ma spory problem ze znalezieniem pracy.
Ludzie zwracali uwagę na jej akcent, czasem podchodzili do niej z niechęcią, kierowali się stereotypami. W końcu znalazła pracę z wykorzystaniem niemieckiego, ale czuła, że to nie jest jej miejsce. Postanowiła przyjechać do Trójmiasta, które wszyscy zachwalali. Była zachwycona, że podczas trzy dniowego urlopu nikt nie zwrócił uwagi na jej akcent, ludzie byli otwarci i pomocni, a ona poczuła się jak u siebie. Spojrzała w oferty pracy i znalazła propozycję Politechniki Gdańskiej. Z marszu poszła na rozmowę i dostała pracę. Politechnika otworzyła Biuro rekrutacji cudzoziemców, a Marina miała wesprzeć rekrutację osób ze Wschodu na odpłatne studia. Najwięcej chętnych jest z Ukrainy, Białorusi i Kaliningradu.
- Ukraińcy u siebie muszą płacić za studia, więc wyjazd na płatne nie jest dla nich większym obciążeniem. Za to mając dyplom polskiej uczelni, nie muszą mieć zezwolenia na pracę. Na Ukrainie nie ma najniższej krajowej. Jest taka anegdota, że przeciętny Ukrainiec oficjalnie zarabia 2 tys. hrywien, a na życie wydają 5 tys. Skąd ma pozostałe 3 tys.? To proste. Szara strefa kwitnie na Ukrainie. Gdańsk to taka ukraińska Odessa, nie ze względu na architekturę, ale atmosferę. Tylko, że ceny w Odessie są wyższe. Wynajem mieszkania, czy samo życie kosztuje więcej, a zarobki są nieporównywalnie niższe. 100 zł to 700 hrywien. Tylko, że za 100 zł możesz zrobić porządne zakupy, a za 700 hrywien na Ukrainie nic specjalnie nie kupisz. Tam musisz mieć 10 tys. hrywien, żeby próbować się utrzymać, ale niewiele osób tyle zarabia. Najlepiej na Ukrainie ma się teraz branża IT. Oni są w stanie zarobić nawet i 8 tys zł, czyli 56 tys. hrywien. Ogólnie do Polski przyjeżdżają dwa rodzaje Ukraińców. Tacy, którzy chcą tu zostać, mają kwalifikacje, znają język i tacy, którzy patrzą tylko zarobkowo, traktują pracę w Polsce sezonowo, pieniądze wysyłają na Ukrainę i wcale nie chcą wyjechać na stałe z Ukrainy. Ale zdarza się, że wśród tych osób części się spodoba, ściągają rodziny (co nie jest łatwe) i zostają w Polsce. Największy problem polega na tym, że Ukraińcy często płacą za pracę. Za tak zwane zaproszenia do Polski. 100 lub 200 zł, za to, że jakiś Igor, da im często fałszywe zaproszenie do pracy, na podstawie którego dostaną wizę roboczą. Powstał nawet projekt nie płacę za pracę, który informuje Ukraińców o ich prawach, przede wszystkim o tym, że za pracę nie trzeba płacić.
Do Polski w ostatnich latach przyjechało przynajmniej milion Ukraińców. Od stycznia do połowy czerwca do Powiatowego Urzędu Pracy wpłynęło ponad 10 tys. wniosków o zaświadczenie dot. zatrudnienia cudzoziemców. Z czego 90 proc. dotyczy właśnie pracowników z Ukrainy. Oczywiście najwięcej osób przyjeżdża do prostych prac, ale nie brakuje też młodych i ambitnych, które kończą polskie uczelnie i mają wysokie kwalifikacje. Nie uciekają przed wojną, bo jak mówią to nie ich wojna i w dużej części poza telewizją nie mają z nią kontaktu. To korupcja i bardzo niskie zarobki (przeciętny Ukrainiec potrafi zarobić miesięcznie odpowiednik 650 zł) sprawiają, że myślą o opuszczeniu swojego kraju, a Polska wydaje się naturalnym wyborem.
Wielu Ukraińców ma polskie korzenie, kolejnym argumentem jest bliskość kulturowa i łatwość nauczenia języka. Trzy cechy, które łączyły moich rozmówców to skromność, zaradność i duże ambicje, które dla trójmiejskich pracodawców są niezwykle cenne. Zamiast bać się, że Ukraińcy mogą zabrać Polakom pracę, może warto zastanowić się dlaczego człowiek nie mówiący perfekcyjnie po polsku, bez wsparcia rodziny i kontaktów w Polsce może wygrać rekrutacje?
- Urząd już się przygotowuje do tych zmian. Nie chcemy, żeby nowe przepisy sprawiły, że pracodawcy będą musieli długo czekać na przygotowanie formalności. Mamy nadzieję, że będzie zajmowało to maksymalnie 7 dni - obiecuje Roland Budnik, dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Gdańsku. - Widzimy problem z pracownikami w budownictwie, przemyśle stoczniowym, branży ogrodniczej i rolniczej, ale także wśród przyjeżdżających Ukraińców są specjaliści z rzadkimi komptetencjami, którzy mogą wesprzeć nasz rynek pracy - dodaje.
Opinie (351) ponad 20 zablokowanych
-
2016-06-27 14:31
Ukraińcy to nie obcy (4)
Mamy z nimi więcej wspólnego niż nam się wydaje. A przywoływanie jakichś Wołyni i banderowskich siepaczy to podsycanie pseudonarodowościowej nienawiści do wszystkiego co obce.
Ukraińcy, zwłaszcza ci z zachodniej Ukrainy, to bardzo otwarci, pracowici i ambitni ludzie. Co z tego, że mieszkają za granicą? Granica to twór polityczny! Język? Zobaczcie jak szybko uczą się polskiego!
Ja tam się cieszę, mogą wnieść wspaniały koloryt do naszej trochę po zachodniemu wyblakłej kultury.- 8 17
-
2016-06-27 14:59
(3)
zwłaszcza na tej zachodniej ukrainie rosną jak grzyby po deszczu pomniki, ulice banderów szuchwyczów diaczenek i innych bandytów
kiedy górnicy Donbasu pracowali to właśnie zachód sobie z oligarchami organizował majdan i powiodło im się teraz "rządzą" krajem- 6 1
-
2016-06-27 15:04
(1)
A jak tam agent moskiewski Macierewicz? I czy tzw. "jedynie słuszni prawdziwi patrioci" od kowalskiego i kukiza przestali brać już kasę od Putina za warcholstwo i rozwalanie państwa?
- 2 6
-
2016-06-27 15:47
zadzwoń do niego
- 2 1
-
2016-06-27 19:02
A u nas pomniki (prawie) świętych Wyklętych
- 1 1
-
2016-06-27 14:32
A gdzie szczęścia mają szukać młodzi gdańszczanie? (3)
A gdzie szczęścia mają szukać młodzi gdańszczanie, wypierani przez młodych ukraińców pracujących na czarno za mniej?
- 13 6
-
2016-06-27 15:34
Zasilać szeregi seminariów duchownych.Tyle poletek do obrobienia, tyle owieczek i baranów , czekających na swojego pasterza (sądząc po większości postów na tym forum). A ile zarobić można przy okazji.
- 3 5
-
2016-06-27 16:00
to tak jak w WB Polacy
- 4 1
-
2016-06-27 19:00
Zaczyna się populistyczny bełkot
- 1 3
-
2016-06-27 15:39
banderowcom mówimy NIE! (2)
- 11 9
-
2016-06-27 19:32
(1)
Głupkom też!
- 3 3
-
2016-06-28 16:11
od gupków mnie gowa boli
:)
- 0 0
-
2016-06-27 16:21
chcą zostać niech zostają
i życie sobie układają !
- 8 7
-
2016-06-27 18:10
Mogę dać tym dziewczętom prace
a chłopak niech wraca
- 5 5
-
2016-06-27 18:35
Ukraińcy pokazali w przemyslu co mysla o polsce
Mozna ich zatrudniac jako sprzataczy w portservice na wysypisku w szadółkach itp ale kto funduje im studia w polsce? Oni mordowali ciężarne polki i niemowlaki w kołyskach do czasu gdy nie przeproszą i nie wypłacą odszkodowań niech jadą walczyć u siebie z okupantem. Za morderstwa powinni zapłacić polskim rodzinom.
- 11 4
-
2016-06-27 18:42
Moge wam wyslac fotke ulraincow z ujesciska (3)
7 chłopa w małym mieszkaniu i wszyscy palą papierosy na balkonie tylko w majtkach. Wspolczuje sasiadom.
- 11 5
-
2016-06-27 19:00
Czyli jak Polacy w Birmingham
- 6 5
-
2016-06-27 19:05
współczujesz sąsiadkom bo Ukraińcy w majtkach?
- 1 6
-
2016-06-27 20:15
Dawaj te fotę.Też bym se pojarała ;-)
- 0 3
-
2016-06-27 18:59
Uważajcie, bo tu obcych biją .... :(((
- 3 3
-
2016-06-27 19:08
Gdańsk - ziemia obiecana...
- 4 2
-
2016-06-27 20:11
(4)
Łuuu, aż tu duszno od katolickiej miłości bliźniego i przebaczania nieprzyjaciołom swowim. No ale jak powszechnie wiadomo katolicyzm w wersji polskiej nie ma nic wspólnego z chrześcijaństwem.
- 5 8
-
2016-06-27 22:00
Niestety to prawda i jest coraz gorzej .. :(
- 2 2
-
2016-06-28 12:16
(2)
ruchy narodowe w Polsce są w większości ateistyczne lub pogańskie to raz dwa wolę takie kulawe chrześcijaństwo niż wersję greko"katolicką" z lat 40 świecenie wideł noży pił i siekier...
- 1 1
-
2016-06-28 16:13
jaaaaasnee, bujać to las a nie nas
- 1 0
-
2016-06-29 13:24
A ja nie wolę żadnej wersji - obie sieją nienawiść
- 0 0
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.