- 1 Dziś by to nie przeszło, a kiedyś było modne (50 opinii)
- 2 Czym są czerwone flagi w relacji? (91 opinii)
- 3 Kiedyś nie docenialiśmy, dziś tęsknimy (101 opinii)
- 4 Steczkowska i Sarsa na liście odrzuconych (29 opinii)
- 5 Doggy Day. Setki psów w Ergo Arenie (77 opinii)
- 6 Był sobie klub: Stacja Deluxe we Wrzeszczu (51 opinii)
Irek Wojtczak: "Stingowi bym nie odmówił"
Teledysk do utworu "Tonicato" stworzyła Izabela "Izes" Sawicka.
- Gdy złapałem bakcyla ćwiczyłem kilka godzin dziennie pod prysznicami, w kiblach i po piwnicach. Nie odpuszczałem i prułem akademickie ściany. Ludzie w akademikach mieli mnie serdecznie dość. Zaś ostatnie trzy lata spędziłem na wyrzucaniu moich dotychczasowych przyzwyczajeń z głowy. Teraz mogę grać na czysto, to znaczy bez zbędnych ideologii - mówi Irek Wojtczak, trójmiejski saksofonista i kompozytor, który właśnie opublikował album "Bee's Knees".
Irek Wojtczak: Pierwsze znaczenie jest najbliższe klimatowi tej płyty, która jest zarówno świeża, elegancka, jak i oryginalna. Choć z początku myślałem, że będzie bardziej agresywna. Tytuł powstał dzięki Przemkowi Dyakowskiemu, który przypadkiem odwiedził mnie podczas komponowania tytułowego utworu. Ubrany był elegancko, w garnitur, krawat i saksofon w ręku. Po prostu mucha nie siada. I taki tytuł sobie zapisałem. Bee's Knees.
A jesteś pępkiem świata? Czasami jak mówisz to przymykasz oczy, jakbyś był skupiony tylko na sobie. Jakby nic innego nie istniało.
Świat jest zbyt wielki, a człowiek zbyt mały, żeby czuć się jego pępkiem. A moje zamykanie oczu to efekt jakiejś autohipnozy. Może otwarte oczy mnie rozpraszają?
Niech ci będzie. A biznes z tego będzie?
Gdybym chciał robić biznes, poszedłbym do biznesu. Mam wrażenie, że ci, którzy koncentrują się na sprzedaży własnej twórczości, mogą utracić na jakości swojego produktu. Wolę zachować balans. Robię to, co mnie najbardziej rajcuje i robię to od piętnastego roku życia, grając odgrywam i przygrywam zagrywki zgrywając się z tego. Nigdy nie myślałem tylko o biznesie, a jednak cały czas płynę, nie tonę. Życie nauczyło mnie elastyczności. Grałem wesela, musicale, rocka, jazz, folk, impro.
À propos elastyczności. Występowałeś równolegle z Krystyną Stańko, Grażyną Łobaszewską, Tymonem Tymańskim, Wojtkiem Mazolewskim i z Amerykanami Joe Fondą i Michaelem Stevensem. To zupełnie odległe światy. Jak to łączyłeś?
Zawsze zależało mi, żeby nie dzielić świata. Z jednej strony jest wykształcenie, a z drugiej intuicja. Uważam te cechy za niezbędne do rozwoju w każdej dziedzinie życia. Mam poczucie, że dopiero teraz właściwie zaczynam swoją przygodę z muzyką (powiedział czterdziestolatek). Ale nie chcę być utożsamiany z żadną niszą. Unikam trwałego uwikłania w jakiekolwiek stylistyczne czy estetyczne postawy. Chcę pozostać takim jakim jestem - wolnym od wszelkich zespołowych zobowiązań improwizatorem. Pozwala mi to grywać z bardzo różnymi muzykami i z dowolną częstotliwością.
Mógłbyś grać pop? Solówka Branforda Marsalisa w "Englishman in New York" stała się znana na całym świecie. A kto zna solowe dokonania tego saksofonisty?
Nie odmówiłbym Stingowi (śmiech). A wiesz dlaczego? Bo zawsze otaczają go świetni muzycy.
Łatwo jest utracić tożsamość grając wszystko i z każdym.
Trudno jest mieć frajdę grając wkoło to samo. Miles Davis nie utracił tożsamości, a grał przeróżne rzeczy. Do każdej muzyki możesz dodać swój własny głos i odcisnąć swoje własne piętno.
Większość ludzi zna cię jako tzw. sidemana, muzyka towarzyszącego. Jakim jesteś liderem?
Na scenie chcę, żebyśmy wszyscy razem byli liderami i brali za siebie odpowiedzialność. Wybieram zbiorową kreatywność zamiast muzycznej zgodności czy posłuszeństwa.
Płyta, którą nagrałeś jest elegancka, wykalkulowana, starannie zaplanowana. Ale ty taki nie jesteś. Jesteś spontaniczny i ruchliwy.
Tak miało być. Wcześniej dużo eksperymentowałem z nieprzewidywalnością w muzyce. Był tam Michał Gos, Freeyo z Wojtkiem Mazolewskim. Ale jedną ręką budując, drugą burzę i tym samym przygotowuję nowy obszar do następnych działań. Inspirowałem się muzyką XX wieku i kompozytorami takimi jak Schönberg, Reich, Monk, Messiaen. Dlatego jest tu dużo nietypowych, niejazzowych kompozycji. Ta płyta jest kolażem dźwiękowym i zapisem moich doświadczeń z ostatnich kilku lat.
Studiowałeś dyrygenturę. Jak zacząłeś grać jazz?
Studiowałem na jednym roku z Lechem Możdżerem. To on zaprosił mnie na pierwszą próbę z klarnetem do siebie na Żabiankę. Nie rozumiałem o co w tym chodzi. Nie miałem pojęcia o solówkach. Jak zobaczyłem koncert kwartetu Sikała-Paciorek-Mackiewicz-Olter to oszalałem. Zacząłem poznawać środowisko, pojawiałem się na próbach Miłości w starym Żaku, gdzie poznałem Tymona. Złapałem bakcyla i zacząłem ćwiczyć na saksofonie tenorowym. Ludzie w akademikach mieli mnie serdecznie dość. Ćwiczyłem pod prysznicami, w kiblach i po piwnicach. Wiedziałem, że nie jestem już nastolatkiem (miałem 22 lata) więc nie odpuszczałem i prułem akademickie ściany.
Jak długo to trwało?
To trwa do dziś. Tylko w odmiennym stylu. Ostatnie trzy lata spędziłem na wyrzucaniu moich dotychczasowych przyzwyczajeń z głowy. Jeśli chciałem zrobić nowy krok dla mojej muzyki, musiałem to zrobić. Teraz mogę grać na czysto, to znaczy bez zbędnych ideologii.
Muzyka popowa cię interesuje?
Jeżeli to więcej niż tylko białe tańczące kozaczki i zadyszka, to dlaczego nie? To właśnie pop zareagował najbardziej żywiołowo na dwudziestowieczną współczesną muzykę poważną. Sonic Youth, Radiohead, Bjork to wspaniali artyści.
Muzyka muzyką, ale przejdźmy do tego, co nas wszystkich najbardziej interesuje. Seks, drugs i rock'n'roll.
Kiedyś koncertowałem z międzynarodowym musicalowym bandem, z którym to graliśmy po całej Europie. Autokar, hotel, teatr i tak w kółko. Po miesiącu codziennego grania mieliśmy materiał tak obryty, że zaczęliśmy eksperymentować. Graliśmy po dobrej wódce, później upaleni, później jeszcze coś tam i sprawdzaliśmy na sobie, jak funkcjonuje pamięć, zdolności percepcyjne, czytanie nut. Piękne szczeniackie doświadczenie jak na tamte czasy. Po joincie miałem wrażenie, że totalnie nie stroiłem na saksofonie. Straszna męka i strach przed słuchaczami. Ale to była iluzja. Po odsłuchaniu nagrań okazało się jednak, że grałem dobrze. To był beztroski czas, w którym pozwalałem sobie na dużo więcej, ale to już przeszłość.
To był wesoły okres? Czy ciężka harówa?
Wesoły. Ale mało twórczy. To był biznes. Z moją żoną Lenką zarabialiśmy tam na mieszkanie.
Lubiłeś grać na weselach?
Kiedy ratowały moją egzystencję, tolerowałem to. Ale potem musiałem uciekać, bo groziło to alkoholizmem.
Mój ojciec ostrzegał mnie często przed środowiskiem artystycznym. Mówił, że przebywanie w nim grozi wpadnięciem w nałóg tytoniowy, alkoholowy czy narkotykowy. A piją przecież wszystkie grupy zawodowe: kierowcy, stoczniowcy, profesorowie, piłkarze, nauczyciele i hydraulicy.
Dokładnie. Sklepy z alkoholem są otwarte dwadzieścia cztery godziny na dobę (śmiech). W nałogach żyje większość istot na tej planecie i bez nich byłoby im smutno. Może ten podział na artystów i nie artystów jest niekonieczny? Miłość jest miłością, nienawiść to nienawiść. To emocjonalne stałe, które są takie same w każdym z nas.
Częściej grasz jako gość niż jako lider. Nie jest ci przykro z tego powodu?
Nie. Otrzymałem dar, talent który muszę rozwijać i dzielić się tym z ludźmi. Sprawia mi to wielką frajdę i niech tak zostanie - mucha nie siada.
Wywiady
Opinie (11) 2 zablokowane
-
2013-05-27 14:16
Stingowi bym nie odmówił, hehehe (4)
Co najwyżej może odmówić Tymańskiemu. Jaki kraj - taki Miles Davies
- 8 14
-
2013-05-27 14:33
(2)
Jakieś prywatne żale wylewane anonimowo na forum ? Słabo :)
- 7 10
-
2013-05-27 15:07
Nie prywatne (1)
Ale jak ktoś się porównuje do M.Daviesa w kwesii grania z przeróżnymi sidemanami to mi się płakać chce. Nie jest to wiocha tylko i wyłącznie z powodu stawiania sibie w równej lini z Milesem, ale także sidemanów z którymi on grał z naszymi trójmiejskimi Yassmanami i muzycznych fuzji które miały tam miejsce. Mimo całego szacunku dla ich kunsztu to stwierdzenie raczej bardzo na wyrost i .......ja rozumiem ze nie każdy musi być pełen pokory i skromności, ale nie traktujcie siebie zbyt poważnie. Podobna sytuacja miała miejsce w artykule o jakimś trójmiejskim festiwalu gdzie wypowiadał się członek niejakiego zespołu g.ó.w.n.o., i przedstawiał fuzję trójmiejskich muzyków (min.Towary Zastępcze, bodajże Kiev Office, 1926 - czyli stala ekipa na tym portalu) jako coś niebywale niespotykanego, porównywalnego z tym co w minionych latach działo się w światowych kolebkach kultury, czyli w Nowym Yorku i Berlinie. Sory, ale żenada.
- 6 7
-
2013-05-27 16:53
A gdzie on postawił siebie na równi z MD? Powiedział tylko, że Davis grał różne rzeczy i nie utracił tożsamości.
- 5 2
-
2013-05-28 08:07
hahahahhaha
Davies
- 3 0
-
2013-05-27 15:34
Ja również Stingowi bym nie odmówiła ...
Dałabym.
- 13 2
-
2013-05-27 16:59
Ja bym odmówił,
niech szuka gdzie indziej
- 7 2
-
2013-05-27 17:45
Uwielbiam :)
Genialny artysta, ciekawy umysł. W dobie manieczek i plastikowo-cyfrowego syfu na ulicach trójmiasta, tak dobrej muzyki jest jak na lekarstwo. Bardzo bardzo polecam jam session Ireneusza Wojtczaka i Michała Gosa w Sopocie. Piątka panowie!
- 16 0
-
2013-05-28 13:05
P;ann Irehk (1)
Pfan Iregk Wiojdczsak to dobryv.Ja patrzysyłuem kiedyns nsa koniczert i był muzyczsnie pszepiekny.Przetrpraszam zza mojeh pizsanie ale nmam horobe
i tsak piscze piszeu inashczzej.
Prsozdrawsiam.- 2 2
-
2013-05-29 09:19
nie wierzę...
nie zgrywaj się...bądź sobą...można być sobą nie zgrywając się...pamiętaj chłopcze
- 0 0
-
2013-05-28 21:43
recenzja w Komsomolcu "Szaposznikow Szekspirem radzieckiej literatury"
-Towarzysze nie przejdzie to burżuazyjny pisarz.Co lepszy ma być od naszych?
- Słusznie, to zmiencie towarzyszu tytuł i napiszcie "Szekspir Szaposznikowem angielskiej literatury.- 1 0
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.