- 1 Urodowe atrakcje w najbliższy weekend na Brabanku (19 opinii)
- 2 Zrekonstruowali pierś tkankami pacjentki (17 opinii)
- 3 Lekarze wycięli 30-kilogramowego guza (105 opinii)
- 4 To koniec boreliozy? Kończą się prace nad szczepionką (100 opinii)
- 5 17 osób dziennie słyszy tę diagnozę (47 opinii)
- 6 Wojtek i Agata z Life on Wheelz rozstali się (121 opinii)
Czytelnik: Problem groźniejszy niż koronawirus
Nie lubię patosu, ale ciśnie się on do nas ostatnimi czasy wszelkimi możliwymi kanałami: od wypowiedzi polityków, przez telewizję, portale internetowe, aż po wpisy na Facebooku i prywatne rozmowy. Chyba faktycznie sytuacja, w której się znaleźliśmy, jest bez precedensu. Emocje, które jej towarzyszą, skala działań rządów i globalny zasięg powodują, że trudno ją porównać do czegokolwiek oprócz wojny. Światowej wojny - pisze pan Jacek, nasz czytelnik.
Mam wrażenie, że zamiast tego ogólna panika dyktuje kierunek kolejnych kroków i zmierzamy w katastrofalnym kierunku.
Powiedzenie "mądry Polak po szkodzie" jest naszym narodowym przysłowiem. Szkoda. Warto się przygotować i być mądrym zawczasu, a mamy materiał do przygotowań. Od grudnia, kiedy ujawniono pierwsze przypadki chorych na COVID-19 w Wuhan, minęły już niemal cztery miesiące. Statystyki na dzisiaj mówią o rozpoznaniu wirusa u około 510 tys. zakażonych, 23 tys. zgonów oraz 122 tys. osób, które wyzdrowiały (zobacz statystyki)
Co wiemy?
Po pierwsze: wiemy, że grupą największego ryzyka są osoby powyżej 70 roku życia i osoby ze znacznie obniżoną odpornością. Nie - wszystkie dzieci, nie - wszyscy nastolatkowie, nie - wszyscy dorośli. Zgony zdarzają się przede wszystkim w tej ściśle określonej grupie: osób w podeszłym wieku i z obniżoną odpornością.
Po drugie: wiemy, że wirus jest obecny właściwie w każdym kraju na świecie i w każdym regionie Polski.
Po trzecie: wiemy, że szczepionka lub lek na koronawirusa pojawi się najprawdopodobniej nie wcześniej niż za ok 12-24 miesiące.
Mając tę wiedzę - jakie podejmujemy działania zapobiegawcze?
- zamykamy wszystkie przedszkola
- zamykamy wszystkie szkoły
- zamykamy place zabaw
- zamykamy wszystkie kina teatry i sale koncertowe
- zamykamy niemal wszystkie sklepy, zakłady usługowe itp.
- zamykamy urzędy
- zamykamy restauracje, bary, kawiarnie, puby itp.
- zamykamy granice kraju
- zamykamy połączenia lotnicze, również wewnątrzkrajowe
- zamykamy lasy (!)
- ograniczamy ilość kursujących pociągów i autobusów
Życie społeczne i zawodowe milionów Polaków zostaje sparaliżowane. Czy naprawdę nikt nie zadaje sobie pytania, na ile adekwatne są to działania? Jakie rzeczywiście przyniosą skutki? Ja długo tak można funkcjonować?
Daleki jestem od lekceważenia zagrożenia, jakie niesie ze sobą COVID-19. Mój ojciec ma 76 lat, kilka lat temu przebył operację aorty przy sercu. Od tego czasu jest bardzo chory, ma duże problemy ze snem, z oddechem, nawet przy minimalnym wysiłku. Jest niestety w ścisłej grupie ryzyka. Boję się o niego i dbamy w domu o to, żeby nie zaraził się choróbskiem.
Przerażony jestem jednak też tym, co za kilka tygodni przyniosą nam wszystkim, w skali mojego kraju i całej Europy, działania, które teraz w bezmyślnym pędzie wdrażamy. Myślę, że wirus szaleństwa, które nami zawładnęło, jest dużo groźniejszy niż koronawirus.
Niby wszyscy wiemy, że rzeczywistość "zapobiegawcza", którą sobie kreujemy, nie może trwać wiecznie. Oficjalnie Ministerstwo Zdrowia wyjaśnia, że polityce izolacji nie chodzi o to, żeby uchronić wszystkich Polaków od zakażenia. To, że zdecydowana większość z nas zainfekuje się prędzej czy później, nie ulega wątpliwości. ("Docelowo ten wirus w ogóle będzie krążył w społeczeństwach i pewnie za rok, dwa, trzy" - wyjaśnia wiceminister zdrowia Łukasz Szumowski).
Myślę, że Polacy nie zdają sobie z tego do końca sprawy, myślą, że przez cały czas walczą, żeby w ogóle uniknąć zakażenia, i myślą, że im się to uda. Tak naprawdę chodzi o to, żeby nie było nagłej, dużej fali zachorowań, z którą nie mogłaby sobie poradzić w krótkim czasie nasza służba zdrowia.
Tylko czy z tego powodu powinniśmy zamrażać aktywne życie całego społeczeństwa na nie wiadomo jak długi czas? Jak długo jesteśmy w stanie wytrzymać z tymi wszystkimi ograniczeniami? Jeśli spojrzymy nieco z innej perspektywy niż wszechogarniający strach o własne zdrowie (nawet jeśli nie jesteśmy w grupie ryzyka), na to, co się właśnie dzieje, to dostrzeżemy, jak groźne czekają nas konsekwencje.
Konsekwencje wstrzymania handlu, usług, transportu, jeśli ten stan potrwa jeszcze kilka tygodni, doprowadzą do niespotykanej fali bankructw. Miliony drobnych przedsiębiorców nie zarabiają, kiedy nie pracują. Nie jesteśmy krajem obywateli, którzy mają duże oszczędności na kontach lub w domu. Te oszczędności bardzo szybko się skończą. Za chwilę przestaniemy spłacać kredyty. Co z tego, jeśli nawet rząd dekretem nakaże bankom odroczenie płatności rat. Wtedy banki zaczną mieć poważne problemy i zaczną zwalniać pracowników.
Przeżyliśmy przed chwilą olbrzymią falę uzupełniania zakupów spożywczych (i oczywiście papieru toaletowego...), żeby zrobić zakupy na złe czasy, ale za miesiąc ludzie nie będą już mieli tyle pieniędzy.
Trudno zrozumieć polityków, którzy zaklinają rzeczywistość, twierdząc, że "po kwarantannie" (czyli kiedy?) handel i usługi odrobią sobie w obrotach stracony czas. Skąd klienci wezmą pieniądze na to, żeby tak ochoczo kupować dwa razy więcej zaraz po ponownym otwarciu sklepów? To będą właśnie ci klienci, którzy jako mikroprzedsiębiorcy zbankrutowali lub są bliscy bankructwa i raczej będą myśleć o maksymalnym oszczędzaniu jeszcze przez długi czas. To będą właśnie ci zwolnieni pracownicy banków i innych dużych firm.
Jeden przykład - mieszkam w Trójmieście i dosyć dobrze jest mi znana specyfika jednej z największych, polskich firm. Ta spółka zatrudnia w Polsce ok. 20 tys. pracowników. Sprzedaje rocznie setki milionów sztuk ubrań, za kilka miliardów złotych, ale mechanizm ustawiony jest tak, że finalna marża netto, po inwestycjach i wszystkich innych kosztach, wynosi zaledwie kilka procent. Kilka tygodni braku sprzedaży może doprowadzić tego kolosa (na skalę Polski) do bankructwa. To oznacza kolejne 20 tys. osób naraz bez pracy i dochodów.
Takich polskich firm jest w Polsce również dużo, jakie to zagrożenie - widać po niespotykanych nigdy wcześniej obniżkach ich kursów na GPW. Inwestorzy jak najdokładniej analizują i oceniają ryzyko (bo po prostu z tego żyją). Czy polski budżet będzie w stanie wytrzymać taką falę bankructw i spadek podatków od dochodów? Czy polski budżet będzie w stanie zająć się dodatkowymi setkami tysięcy, a może milionami bezrobotnych i ich zasiłkami?
Bezprecedensowy kryzys, który sobie szykujemy, jeśli bardzo szybko nie zmienimy sposobu postępowania, na lata pogrąży naszą gospodarkę. Nie będzie to skala jak z 2007 r. Wtedy działała "tylko" psychologia, teraz działa zarówno psychologia, jak i realne, fizyczne zatrzymanie na niewiadomy czas obiegu pieniądza w gospodarce. Oczywiście dotyczy to również innych krajów Unii Europejskiej.
Na tym się nie skończy, bo rząd, żeby jakoś sfinansować tzw. tarcze antykryzysowe, będzie zmuszony na wydatki socjalne zaciągać pożyczki, co zwiększy docelowo obciążenia budżetu, oraz zacznie dodrukowywać pieniądze, co zwiększy z kolei inflację. Jeśli tą samą drogą pójdzie cała Europa, to będziemy mieli szalejącą inflację na całym kontynencie (oczywiście oprócz jednej Szwajcarii, która tradycyjnie może drukować, ile chce, bez żadnych negatywnych konsekwencji). Nie chcę wyciągać daleko idących wniosków, ale niemal sto lat temu mieliśmy w Europie też olbrzymi kryzys, z szalejącą w niektórych krajach inflacją...
Absurd tych wszystkich rozwiązań i tragicznych konsekwencji polega na tym, że przy obecnym systemie powszechnej kwarantanny i tak... nie uda się nam osiągnąć zamierzonego celu, tzn. rozłożenia na długi czas zachorowań w grupie ryzyka. Żeby tak się stało, kwarantanna w takiej postaci jak teraz musiałaby trwać bardzo długo (niektórzy mówią o końcu roku 2020), a tego po prostu fizycznie nie wytrzyma żadna gospodarka. Trzeba będzie przerwać eksperyment pełnej izolacji pewnie za ok. miesiąc, a to nie jest wystarczający okres na rozłożenie fali infekcji. Jeśli nic nie zmienimy, to będziemy mieli nagły wzrost zachorowań (z którym nie poradzą sobie szpitale, czyli i dużą śmiertelność) i jednocześnie tragiczne skutki gospodarcze.
Sytuacja, w której politycy reagują na zagrożenie w panice, przypomina niestety scenę, w której w dużej hali, pełnej ludzi, zaczyna się pożar. Jest groźnie, ale można w dobrej organizacji odciągnąć tych, którzy są najbliżej ognia i najbardziej narażeni na poparzenia, zminimalizować straty i po kolei różnymi drzwiami opuścić halę. Do tego trzeba kogoś, kto mądrze zarządzi sytuacją kryzysową. Zamiast tego zazwyczaj ludzie wpadają w panikę, zaczynają biec, tratują tych, którzy są blisko wyjść, blokują wszystkie drzwi i w ten sposób ginie zarówno dużo więcej poparzonych, jak i dodatkowo stratowanych. Podwójnie tragicznie.
Co można zrobić w sytuacji koronawirusa?
Zamiast izolować od siebie wszystkich członków społeczeństwa, należałoby przywrócić wszelką aktywność w życiu publicznym i jednocześnie opracować oraz wdrożyć sprawnie natychmiastowy plan ochrony osób z grup podwyższonego ryzyka.
W Polsce żyje ponad 4 mln osób w wieku powyżej 70 lat. Jeśli dodamy do tego osoby młodsze, ale z powodu innej choroby szczególne narażone na powikłania choroby COVID-19, to pewnie osiągniemy liczbę ok. 4,5-5 mln osób. To o nich powinniśmy zadbać.
Kompleksowy program ochrony tej grupy, która właśnie tego potrzebuje, bylibyśmy w stanie wprowadzić dużo skuteczniej niż "ochronę" wszystkich obywateli. Nieporównywalnie mniejszym nakładem sił zarówno organizacyjnych, finansowych, jak i społecznych możemy przy pomocy rodzin, pomocy sąsiedzkiej, być może gwardii narodowej lub wojska, objąć ochroną zagrożoną grupę, zgodnie ze ściśle opracowanymi standardami.
Jeśli zajdzie potrzeba, państwo może wynająć i przystosować obiekty, typu ośrodki wypoczynkowe, sanatoria, hotele, do czasowej izolacji rzeczywiście zagrożonych.
Jeśli skupimy się na realnie potrzebującej grupie 4,5 mln potrzebujących, zamiast trwonić siły i środki na całą grupę ponad 38 mln Polaków, to osiągniemy znacznie lepsze efekty, unikając jednocześnie dramatycznych skutków powszechnej kwarantanny.
Te 4,5 mln Polaków to są osoby (tak, jak mój tata) w zdecydowanej większości nieczynni zawodowo, więc kosztów ich zniknięcia z rynku pracy niemal nie odczujemy. To właśnie te 12 proc. Polaków potrzebuje naszej uwagi i pomocy. Możemy chronić ich życie i siebie przed skutkami nadzwyczajnej sytuacji.
Przez dłuższy okres szczelniejszej izolacji osób starszych, na który będziemy mogli sobie wtedy pozwolić, fala infekcji przejdzie przez nieobjętą kwarantanną część kraju, nie czyniąc wielu tak szkód, bo - jak wiemy - 80 proc. przechodzi w ogóle bezobjawowo, a pozostali z grupy przechodzą lekko. Z tymi przypadkami, które będą wymagały jednak hospitalizacji (zapewne znajdzie się taki mały odsetek), służba zdrowia będzie mogła sobie poradzić, bo będzie ich mało (to wiemy ze statystyk zachorowań w grupach niższego ryzyka).
Oczywiście trzeba będzie zachowywać zdrowy rozsądek i zasady higieny, ale będzie można normalnie żyć.
Po kilku miesiącach (może właśnie do końca roku?) będzie można zakończyć kwarantannę osób starszych, bo zdecydowana większość pozostających na zewnątrz - wszyscy, którzy przeszli infekcję - będzie już uodporniona na koronawirusa i nie będzie infekować. Zapewne nie 100 proc., ale wystarczająco dużo, żeby powracające z kwarantanny 4,5 mln obywateli nie zachorowało w jednym momencie. Dodatkowo w tym czasie będziemy już znacznie bliżej ew. wprowadzenia na rynek szczepionki lub skutecznego leku.
Zamiast tego fundujemy sobie terapię podobną do tej, jaką serwują sobie widzowie idący na horror do kina. Tylko że z kina wyjdziemy po dwóch godzinach, bez żadnych konsekwencji.
Mam wrażenie, że ogólne straszenie siebie nawzajem napędzane jest jakąś narastającą ekscytacją. Strach ma być celem sam w sobie. Być może silne emocje, które zrównują nas wszystkich w sytuacji zagrożenia, są podświadomie pożądane i im silniejsze emocje - tym więcej równości. Dzisiaj nie ma różnicy między Janiną Gwiżdż z gminy pod Wołominem i Tomem Hanksem - bogatym gwiazdorem z Ameryki. Wszyscy mogą zachorować.
Dlatego być może z lubością produkujemy, przesyłamy sobie i całkiem serio traktujemy filmiki z patetycznymi apelami, wygłaszanymi dramatycznie, błagalnym głosem, na granicy histerii, zaczynającymi się od słów: "Błagam was dzisiaj tylko o jedno! Błagam was! Ratujcie swoje życie! Nie wychodźcie przypadkiem z domów...". Dlatego nagle narodziło się w Polsce dziesiątki tysięcy moralizatorów apelujących do wszystkich, do których mogą dotrzeć, o "rozsądek" (bo przecież oni sami są rozsądni i koniecznie muszą teraz pouczać innych, nawet jeśli inni usłyszeli te apele już tysiąc razy), a rodzice, którzy ośmielili się na moim osiedlu wyjść z małym dzieckiem na spacer i spotkali innych rodziców z dzieckiem, są wyzywani na osiedlowym forum od "kompletnych debili", "poj...ów", "tych, którym i tak już nic nie pomoże - i dobrze!"...
Atakowani w telewizji i we wszystkich serwisach informacyjnych w internecie wielkimi czerwonymi literami o najnowszej liczbie zakażonych i zgonów, aktualizowanymi "live", odnosimy wrażenie, że zaraz wszyscy umrzemy, jeśli tylko wystawimy głowę przez okno! I, o dziwo, znajdujemy w tym lęku jakąś surrealistyczną przyjemność.
Warto też zdać sobie sprawę z tego, że podawane liczby to nie są rzeczywiste liczby dotyczące infekcji. Wiemy, że żaden kraj nie dysponuje wystarczającą liczbą testów dla wszystkich swoich obywateli, a z pewnością żadna służba zdrowia nie jest w stanie w ciągu kilku tygodni czy miesięcy przebadać całej swojej populacji.
Szacuje się, że na 100 wykrytych infekcji przypada nawet 500 niewykrytych. Skąd to wynika? - Lekarze potwierdzają, że 80 proc. zakażonych przechodzi chorobę zupełnie bezobjawowo - ich przecież nikt nie poddaje testom. Zakażonych jest więc kilkukrotnie więcej. Jeśli przyjąć tylko relację 80 proc. bez objawów, a więc z niewykrytą infekcją, do 20 proc. z objawami (a przecież i spośród nich nie wszyscy zostali przebadani), to wirusa w swoich organizmach ma pięć razy więcej osób, niż czytamy codziennie na czołówkach gazet.
Statystyki zgonów są za to miarodajne, bo śmierć dużo łatwiej wykryć i wszystkie są badane. Wynika więc z tego, że śmiertelność koronawirusa nie wynosi wcale ok. 4 proc., ale jest wielokrotnie niższa i wynosi ok. 0,8 proc.
Oczywiście to wciąż bardzo dużo i nie chodzi o to, żeby umniejszać zabójczość wirusa. Chodzi o to, żeby wiedzieć, o czym mówimy. Spośród 100 osób, które zarażą się koronawirusem, statystycznie umrze mniej niż jeden człowiek. Nie cztery osoby.
Podobną do mediów, tylko o jeszcze większej wadze, narrację wprowadzają politycy. Wiemy już od czasów Orwella, że im bardziej przestraszone społeczeństwo, im bardziej trzeba je "chronić", tym lepiej dla polityków. To jest ich czas!
Ale, drodzy politycy, chcę wierzyć i wierzę, że nie to jest waszym celem!
Wybieramy was, bo ufamy, że rozsądnie będziecie zarządzać wspólnym państwem. Że jesteście opanowani i mądrzy, a decyzje, które podejmujecie, są przemyślane i dalekosiężne. W obecnej chwili mamy w Europie do czynienia błyskawiczną licytacją, kto szybciej i bardziej ograniczy prawa w swoim kraju. Bez opamiętania, bez planu na to, co dalej, za kilka tygodni, miesięcy.
Jaki sens ma zamykanie granicy z Czechami czy Niemcami, jeżeli zarówno w Polsce, jak i w Czechach, i w Niemczech wirus już jest obecny? Czeski czy niemiecki wirus jest bardziej zjadliwy albo zaraźliwy od naszego, polskiego? Chcemy hodować tylko swoją, endemiczną odmianę COVID-19?
Jaki sens (oprócz rujnowania kondycji ekonomicznej LOT-u) ma zamykanie połączeń lotniczych pomiędzy polskimi miastami, jeżeli w każdym regionie kraju wirus jest już obecny? Czy wirusem z Gdańska można się zarazić bardziej w Warszawie niż wirusem warszawskim?
Po co zamykamy szkoły i przedszkola, jeśli to nie najmłodsi są narażeni na powikłania, tylko najstarsi?
Po co robimy tak nielogiczne rzeczy, jak ograniczanie liczby kursujących autobusów i pociągów?
Dlaczego wprowadzamy tak absurdalne zarządzenia, jak "zamykanie lasów"?
Zamykający w panice wszystko, co się da, politycy działają już nawet przeciwskutecznie do własnych celów: przecież im mniej autobusów, tym więcej ludzi będzie się spotykać w każdym z nich, a jak ludzie nie będą mogli wejść do lasu (mieli się tam stykać bardzo blisko ze sobą?), to będą chodzili ze swoimi psami po ulicach, gdzie będzie znacznie większe zagęszczenie niż na leśnych dróżkach (obawiam się, że nie da się e-learningowo nauczyć czworonogów załatwiania się do muszli, więc wyjść muszą).
Drogi prezydencie, premierze, politycy z opcji rządzącej i opozycji! Wielkie chwile wymagają wielkich czynów i wielkiego formatu ludzi. Znajdujemy się w bezprecedensowo kryzysowej sytuacji, w której potrzeba nam męża stanu. Przywódcy, który nie będzie podążał w owczym pędzie, ale będzie umiał mądrze przeanalizować sytuację w dłuższej perspektywie, powziąć decyzje o dalekosiężnych skutkach i będzie miał odwagę te decyzje obronić oraz wprowadzić w życie. Mężów stanu charakteryzuje to, że potrafią się przeciwstawić w pierwszej chwili opinii publicznej, dokonać tego, czego powinni dokonać, i w dłuższej perspektywie pokazać swoim obywatelom, że jednak mieli rację. Wygrali!
Nie wystarczy uczestnictwo w wyścigu, w którym biorą udział politycy z innych krajów, w dyscyplinie: "Jesteśmy lepsi, skoro zamykamy szybciej, zamykamy... wszystko", bo to po prostu nie pomaga, tylko szkodzi. Szkodzi bardzo.
Yuval Noah Harari napisał kilka dni temu w "Financial Times", że ludzkość stoi obecnie w obliczu globalnego kryzysu. Być może to największy kryzys naszego pokolenia. Decyzje podejmowane przez ludzi i rządy w ciągu najbliższych kilku tygodni prawdopodobnie ukształtują świat na długie lata. Trudno się z tym zdaniem nie zgodzić.
Uważam, że nie zmieniając nic w naszych postępowaniach w najbliższym czasie, narazimy się, oprócz druzgocącego aspektu gospodarczego i nieskuteczności zapobiegnięcia nagłej fali infekcji, również na inne niebagatelne koszty.
To, co dzieje się teraz, i jak reagujemy odciśnie z pewnością głębokie piętno na naszych przyszłych zachowaniach. Czy chcemy, żeby w sytuacjach kryzysowych reakcją ludzi była izolacja i nieufność wobec innych? Postrzeganie ich jako potencjalnego zagrożenia? Czy chcemy, żeby naszymi decyzjami kierował strach, a nie rozsądek? Jakie społeczeństwo budujemy w ten sposób?
Chciałbym, aby wspólny wysiłek w kierunku zapewnienia opieki najbardziej potrzebującym był tym, co nas jednoczy i napędza do działania, a nie lęk napędzający działania polegające na zamykaniu się w swoich prywatnych światach.
To może być piękna terapia zarówno zwalczająca koronawirusa, jak i wzmacniająca więzi pomiędzy ludźmi.
Jacek, zwykły mieszkaniec Trójmiasta, mikroprzedsiębiorca, absolwent Wydziału Ekonomii na Uniwersytecie Gdańskim i Filozofii na Uniwersytecie Warszawskim
Co Cię gryzie - artykuł czytelnika to rubryka redagowana przez czytelników, zawierająca ich spostrzeżenia na temat otaczającej nas trójmiejskiej rzeczywistości. Wbrew nazwie nie wszystkie refleksje mają charakter narzekania. Jeśli coś cię gryzie opisz to i zobacz co inni myślą o sprawie. A my z radością nagrodzimy najciekawsze teksty biletami do kina lub na inne imprezy odbywające się w Trójmieście.
Opinie (1880) ponad 50 zablokowanych
-
2020-04-02 12:32
Genjusz...
...genjusz... genjusz... Nobla mu w medycynie i ekonomii za jednym zamachem.
- 1 1
-
2020-04-02 12:35
szkodliwy artykuł
robi wodę z mózgów. Niby to słuszne, niby to dobrze przemyślane, niby to trafia w punkt. A tak naprawdę - to poglądy jakie można sobie wygłaszać u cioci na imieninach. Dziwię się, że tak szanowny portal je lansuje. A może i popiera?
- 1 1
-
2020-04-02 23:05
Każdy ma prawo do własnego zdania ale z takimi poglądami powinieneś oddać swój respirator w razie czego i nie panikować na wyrost może uda się przeżyć .
- 1 1
-
2020-04-02 23:40
O władzę chodzi ...
Do 2001 społeczeństwo zachodnie żyło sobie beztrosko. Jednak nie podobało się to kilku politykom i postanowili to zmienić. Później był atak na WTC w Nowym Jorku co dało pretekst do ograniczenia swobód obywatelskich. Od tego czasu minęło 19 lat. Niby mało, ale w tempie jakim przyszło nam żyć to szmat czasu. I znów ktoś wpadł na pomysł by złapać jeszcze bardziej społeczeństwo za mordę. Normalnie się nie da, więc potrzebny był preteks. Wymyślono pseudo - pandemię dzięki której wprowadzi się jeszcze większe obostrzenia dla ludności, zwiększy się nad społeczeństwem kontrolę przy wykorzystaniu technologii - monitoring z rozpoznawaniem twarzy i cech osobowych takich jak sposób poruszania się, sylwetka i inne cechy indywidualne, gdyż dobie noszenia masek to będzie wyróżniającymi cechami. Maski spełnią jeszcze jedną rzecz, otóż sprawią, że społeczeństwo jeszcze bardziej się od siebie oddali. A jak ludzie będą jeszcze bardziej odizolowani to będzie jeszcze łatwiej sterować ludzkością. Do tego wszystkiego UE zafundowała nam imigrantów, których celem jest byśmy utracili swoją tożsamość narodową, kulturową, obyczajową.
- 1 0
-
2020-04-02 23:46
2 + 2 to nie jest 5!
Co próbuje Pan udowodnić. Musiałbym napisać drugi artykuł będący negacją każdego Pana akapitu. Może więc skupię się jedynie na kilku wyrwanych przypadkowo myślach gdzieś z końca tego długiego tekstu.
-Dlaczego zamykane są przedszkola? Może dlatego, że dzieci zachowują się jak dzieci i jedno zainfekowane na pewno zaraziłoby wszystkie pozostałe w danej placówce. A każde po powrocie do swego domu zaraziłoby rodziców, rodzeństwo i seniorów (o których tak Pan się troszczy) w postaci babć i dziadków. Ponadto z jednej strony nieprawdą jest, co usiłuje Pan wmawiać, że dla dzieci zakażenie nowym koronawirusem jest niegroźne, a po zapaleniu płuc, jak wiadomo z oficjalnych doniesień pozostają trwałe zmiany. (chciałby Pan takie u swojego dziecka?)
-Cytuję: "Czy chcemy, żeby w sytuacjach kryzysowych reakcją ludzi była izolacja i nieufność wobec innych? Postrzeganie ich jako potencjalnego zagrożenia?" - To co się dzieje, to nie jest żadna "sytuacja kryzysowa", lecz pandemia. Tak - każda osoba jest potencjalnym zagrożeniem. Jednak nie wiem co Pan obserwuje w ludzkich zachowaniach, bo ja widzę coś przeciwnego. Widzę zjednoczenie się ludzi w zagrożeniu, zdyscyplinowanie i mnóstwo dobrej woli, zrozumienia i gotowośći do pomocy innym.
- I może na koniec w jednym wątku odpowiem na Pana troskę o ludzi z grup większego ryzyka i stan gospodarki. Ja pracuję w dużej firmie farmaceutycznej. Gdyby wróciła "normalność", której tak Pan oczekuje - nie tylko seniorzy pozbawieni by byli leków, ale także Pan i jego najbliżsi. Obawia się Pan kryzysu, spadku dochodów? Pan, jako mikroprzedsiębiorca na skutek kompleksowych działań podyktowanych "paniką" jest jako tako w Polsce zabezpieczony. A jak z punktu widzenia ekonomisty prognozuje Pan sytuację, gdy po odstąpieniu od narzuconych środków ostrożności naturalną koleją rzeczy wszystkie przedsiębiorstwa przestaną funkcjonować?- 2 1
-
2020-04-03 12:01
Nie wiesz o czym piszesz
Twój artykuł jest powierzchowny, nie zgłębnika tematu, jest mylny. Buduje fałszywe przekonanie. Skupiasz się na gospodarce. Pogłeb wiedzę, np jeden z tematów, jak chcesz izolować starszych, masz przykład z domów opieki w Polsce i we Włoszech, seniorów wycina korona. Jak zapewnia im opiekę? Przez młodych, trzeba ich obmyć, nakarmić, przypilnować, itp itd. piszesz tylko powierzchownie o problemach. Niestety nie można robić takich płytkich ocen tego problemu. To może być twoja siostra, mama, ojciec. Nie zgadzam się z takim sposobem pisania artykułu.
- 3 1
-
2020-04-03 15:10
Ściema (2)
Nie ma żadnej epidemii to ściema. Codziennie w Polsce umiera 1000 ludzi. Z wirusem i bez wirusa. To jest zamach polityków na wolność człowiek dla własnych korzyści. Ludzie pozamykani w domach, szczególnie starsi ? Przecież zdrowie jest na powietrzu na spacerze a nie w 4 ścianach domu podszyte strachem który serwuje nam TV i politycy. Ludzie umieraja teraz ze strachu i stresu. Testy ? co roku były i będą wirusy, a wiekszość wirusów ma koronę. Jestem pewien gdyby nagle zaprzestano restrykcji i życie wróciło do normy zachorowania by ustąpiły z dnia na dzień. Wierzę że ktoś odpowie przed sądem za tą tragedię ludzi.
- 2 1
-
2020-04-04 12:44
Fakty
Spójrz na fakty. Włosi myśleli dokładnie tak jak Ty. Jaka jest umieralność w Polsce a jaka we Włoszech (około 1000 dziennie). A to dopiero początek. Mam pytanie czy ktoś z Twoich bliskich zachorował na koronę? Na pewno nie. Nie życzę Ci źle ale przeczytaj sobie swój post jak tak się stanie a może nie daj BOże ta osoba umrze? Nadal będziesz dążyć do przywrócenia życia do całkowitej normy?
- 0 0
-
2020-04-04 18:36
Jestes ślepy, albo głupi.
Albo obie te rzeczy na raz.
- 0 0
-
2020-04-03 20:00
Ten artykuł jest oderwany od faktów i źródeł naukowych
Teza całego tekstu jest niepoparta żadnymi źródłami, np. że 80% społeczeństwa przechodzi covid bezobjawowo, albo że jedyna grupa ryzyka to 70-latkowie. Fakty i źródła naukowe mówią co innego. Autor pisze nieprawdę i sieje dezinformację - może nieświadomie i w dobrej wierze, co nie zmienia faktu, że jednak.
To co pisze autor, już próbowały USA i UK i co?- 1 1
-
2020-04-04 11:12
Świetna analiza rzeczywistości
Wszystko co tu napisano jest absolutną prawdą. Tylko trzeba sobie zadać fundamentalne pytanie co jest ważniejsze. Życie ludzkie czy gospodarka i pieniądze? Czy to że dzięki drastycznym środkom uda się ochronić ileś tam więcej ludzkich istnień nawet kosztem bankructw kilku więcej firm jest dobrą ścieżką? Może przełózmy to na własną sytuację? Jeśli ktoś z Twojej rodziny zachorował na chorobę którą można uleczyć w USA za kilka mln USD jaka jest Twoja reakcja? Sprzedajesz wszystko co masz i "bankrutujesz" tylko po to żeby znacząco przedłużyć życie tej osobie? Myślę że dla większości z nas odpowiedź jest oczywista. Po co w dużych firmach stosuje się coraz bardziej zaostrzone czasem absurdalne przepisy BHP kosztujące krocie? Właśnie po to żeby uratować choć jedno więcej ludzkie istnienie. I chyba to jest kwintesencja człowieczeństwa? Przeżyć a nie narażać bardziej ludzkie życie w imię ochrony firm. Zauważ jeszcze jedno. Szczepionka zostanie wynaleziona i wdrożona w ciągu kilkunastu miesięcy. Wtedy wirus drastycznie pezestanie zabijać. Tyle ile uda się do tego czasu ochronić ludzkich istnień jest warte wszelkich pieniędzy
- 1 1
-
2020-04-04 12:26
Wszystko prawda ale czy warto akceptować świadome zwiększanie ilości zgonów.
Porównajmy: Czy wolisz tak jak we Włoszech mieć 1000 zgonów dziennie i lekceważyć kwarantannę a może jednak tak jak w stanie wojny dać tym ludziom przeżyć (może w biedniejszych warunkach ale zawsze przeżyć) do czasu wdrożenia szczepionki? Belgia podjęła taką decyzję bo za późno wdrożyli środki ostrożnościowe i teraz nie są w stanie hospitalizować wszystkich dlatego nie będą hospitalizować osób z najmniejszą szansą na przeżycie. To była dramatyczna decyzja podyktowana koniecznością a nie ogólnym niczym niewymuszonym podejściem do problemu. A co do Szwecji poczekajmy miesiąc i zobaczysz co się stanie ...
- 0 1
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.