- 1 Lekarze wycięli 30-kilogramowego guza (103 opinie)
- 2 Urodowe atrakcje w najbliższy weekend na Brabanku (9 opinii)
- 3 Zrekonstruowali pierś tkankami pacjentki (17 opinii)
- 4 To koniec boreliozy? Kończą się prace nad szczepionką (99 opinii)
- 5 Informacje o ciąży w karcie na życzenie pacjentki (58 opinii)
- 6 17 osób dziennie słyszy tę diagnozę (47 opinii)
W poszukiwaniu godności starego człowieka
Święta Bożego Narodzenia w naszej kulturze kojarzone są z atmosferą radości, miłości, rodzinnego ciepła, budzenia się odruchów serca. Tymczasem, także w czasie tych "pięknych świąt" toczy się normalne, prozaiczne życie. Także ludzi starych, niedołężnych, będących ciężarem. Często już niepotrzebnych.
Pracowników tego sektora codzienność zmusza do tego, by zapomnieli (oczywiście nie wszystkich!) o jednej prostej rzeczy: że "robią w człowieku". Nie pracują na finansowy wynik, nie naprawiają samochodów, nie mogą myśleć tylko przez pryzmat procedury. Swoją wiedzą i pracą, często ponad siły, służą człowiekowi.
Jeśli ze służbą czy ochroną zdrowia mamy do czynienia raz na jakiś czas, bo boli gardło albo szyja, to w zasadzie mało o niej wiemy. Ale każdy, kto na co dzień opiekuje się starszą osobą, rodzicem, dziadkiem czy dalszym krewnym, ma zupełni inną perspektywę.
Dobrze zna wywracanie oczami lekarza POZ, bo znowu czegoś chce i zadaje zbyt dużo pytań. Wie, że starego człowieka leczy się na podstawie zdjęcia w smartfonie albo ustnego opisu objawów, bo przecież lekarz nie ma czasu przyjść do domu, a z niedołężnym dziadkiem dostanie się na normalną wizytę jest niemożliwe.
Taki opiekun wie, że jeśli nie wyczyta w Internecie czego ma żądać od lekarza czy pielęgniarki, to tego dla swojego starego podopiecznego nie dostanie. I wie, że użeranie się z systemem pochłania tyle samo energii, co opieka nad chorym.
Lekarz będzie zapisywał wykluczające się wzajemnie leki, powtarzał że dolegliwości wynikają po prostu z wieku, a nade wszystko próbował jak najszybciej odczepić się od pacjenta, który i tak już balansuje na granicy życia i śmierci.
Ratunek jest tylko jeden - hospicjum lub hospicjum domowe zapewniające opiekę paliatywną ukierunkowaną na zapewnienie komfortu umierania.
Ale na to mogą liczyć wyłącznie ci ze zdiagnozowanym nowotworem. Jeśli "dziadek" nie ma raka, lecz banalną demencję, cewnik, karmienie dojelitowe i brak logicznego kontaktu, no to pech - trafia do systemu, dla którego na każdym etapie (opieki podstawowej, diagnostyki, leczenia specjalistycznego, opiekuńczego i szpitalnego) jest wielką, niepotrzebną udręką. Trafia w ręce systemu, który jest na tyle znieczulony walką o własne przetrwanie, że już dawno zapomniał, że "stary" to mimo wszystko nadal ŻYWY człowiek.
Ratownicy medyczni powtarzają do samego końca: idziemy po życie. Ale lekarze sprawujący opiekę nad "starym" przy każdej decyzji ważą: warto czy nie warto?
Dopóki w systemie i świadomości osób z systemu korzystających nie pojawi się sprawnie działająca geriatria, stary pacjent będzie zawsze piątym kołem u wozu. Gdyby powstała geriatria, stałby się potrzebny jako materiał do obróbki - tak samo jak chory ząb stomatologowi i złamanie nogi ortopedzie.
"Przecież można takiego oddać"
Córkę wyłącznie leżącego 90-latka z zaawansowanym Alzheimerem i całą listą innych dolegliwości, bliżsi i dalsi znajomi raz po raz pytają: ale dlaczego ty "go" nie oddasz do jakiegoś domu opieki? Gały przy tym ze zdziwienia na wierzch wychodzą. Całodobowa opieka? To przecież jak przy dziecku, tylko gorzej. Łóżko ortopedyczne w domu? Rehabilitacja? Pieluchy? Mycie tyłka? Dźwiganie? Karmienie? Chce ci się?
A gdzie czas na odpoczynek? Na hobby? Dla rodziny? (bo "stary" to już nie rodzina...). Ale dzisiaj najważniejsze jest: ja, mnie, mi, mój, moje. Więc jeśli twoje życie upływa na opiece nad rodzicem, to jesteś głupia i krzywdę sobie robisz, bo życie masz tylko jedno.
"I po co taki żyje?" - zapytała kuzynka opiekunkę starego, niesamodzielnego od lat męża. Pytania: "Czy mogę ci jakoś pomóc?" nie zadała. Bo nie daj Boże, jeszcze by się okazało, że nie potraktowano by go wyłącznie jako kurtuazyjne...
I tak "wśród przyjaciół psy zająca zjadły". No bo skoro lekarz już nie wyraża zainteresowania leczeniem, system emerytalny działa jak działa, opieka wymaga wysiłku i zaangażowania, a rodzina pyta "I po co taki żyje?", to może najlepiej by było w tym środku niby cywilizowanej Europy znaleźć ładny trawniczek koło domu, wynieść tam "starego", położyć i zapomnieć. I już, nieużytek usunięty.
Czy stary człowiek ma godność?
No i teraz pytanie: czy ci wielce zadziwieni, że tak można się "starym" zajmować latami, kiedyś się zastanowili co to jest ludzka godność?
Godność odnosi się do wartości człowieka i szacunku do niego. Podobno (różnie z tym w historii bywało) godność należy się człowiekowi z samego faktu, że jest człowiekiem. Dlatego strach nas oblatuje na myśl, że ktoś, z jakiegoś strasznego powodu, mógłby nam ją odebrać.
Pewnego dnia stary, niedołężny człowiek nerwowo szarpany za rękaw przez opiekunkę, bo przed chwilą w swojej niemocy rozlał na siebie zupę, jednym z ostatnich przebłysków świadomości próbował walczyć o to swoje wątłe istnienie i wycedził przez sztuczne zęby: "Ja. Jestem. Człowiekiem."
Ale jak uratować godność i człowieczeństwo Starego? Jak mu okazać, że Jest. Człowiekiem. Robi kupę pod siebie, jest bezzębny, obśliniony, głuchy, pomarszczony, suchy, nieporadny, coraz częściej sądownie ubezwłasnowolniony i kompletnie bezużyteczny - nic nie daje, tylko bierze. W procesie dbania o jego zdrowie, życie i komfort jest raz po raz nagi, kompletnie pozbawiony intymności, zmuszany do jedzenia, załatwiania się, przyjmowania leków. Jego ciało zdecydowanie nie zachęca do okazywania czułości. Nie zachęca także często on sam - zrzędliwy, powtarzający się, sfrustrowany, obolały, ukierunkowany tylko i wyłącznie na siebie (jako że starość jest egoistyczna).
No to ma prawo Stary do ludzkiej godności czy nie ma? Ma prawo, żeby mu powiedzieć: jesteś Człowiekiem i każdy inny człowiek ci zapewni, że możesz nim pozostać do końca. Czy młody mógłby przełamać swoje zniechęcenie obrazem totalnie nie przystającym do tego z serialu, gry czy fajnego spotkania towarzyskiego i zobaczyć, że ten Stary - przed śmiercią - to nadal Człowiek? Warty tego, by to życie pielęgnować dopuszczając, że w ogóle to JEST Życie. Inne od tych, które widzimy na reklamowych zdjęciach szczęśliwych rodzinek, ale Życie. Ludzkie Życie.
Oby udało nam się zastanowić nad znaczeniem godności człowieka, starego człowieka, zanim doświadczymy co znaczy w środku cywilizowanej Europy ją stracić - w systemie opieki zdrowotnej i wśród ludzi. Z powodu wieku, choroby, utraty świadomości, niedołężności. Ubolewamy nad losem psów w schronisku, koni jadących na rzeź, pracowników indyjskich farbiarni odzieży. A czy jesteśmy w stanie wykrzesać w sobie choćby tyle samo empatii, miłości, dbałości albo chociaż oburzenia w przypadku zaniedbań, w stosunku do ohydnego, wysuszonego, zrzędliwego starucha? Może tuż za ścianą własnego mieszkania, może w mieszkaniu kuzynki albo koleżanki ze szkoły. Warto w ogóle wykrzesać te ludzkie uczucia czy nie?
Siedzisz na oddziale ratunkowym i widzisz starą, wysuszoną, bez świadomości wpatrzoną w sufit babcię, która czeka ósmą godzinę na jakąś decyzję systemu. Ma godność czy nie warto sobie głowy zaprzątać? I na ile umiejętność uznania "starucha" za człowieka świadczy o naszym własnym człowieczeństwie?
Opinie (170) ponad 10 zablokowanych
-
2019-12-25 23:19
Pani Ewo - moze Pani zainteresuje sie tematem przyznawania 500 + dla niepelnosprawnych (3)
W ZUS na Marynarki Polskiej pani orzecznik informuje badana osobe ze sprawdza stopien jej niedołędztwa ! Czy mozna mowic o godności czlowieka, gdy jest on taktraktowany przez ZUS?
- 14 4
-
2019-12-26 06:16
. (2)
500+dla niepełnosprawnych to tylko bezduszne hasło wyborcze PIS-przyznawane jest dla ludzi leżących i całkowicie niesamodzielnych, chociaż zamkniętych w 4 ścianach mieszkania, wystarczy tylko, że sikasz, myjesz się i jesz sam, to się już nie kwalifikujesz.
500+dla dzieci bez przyznawane bez żadnych ograniczeń!- 7 2
-
2019-12-26 10:19
Nie każdy niepełnosprawny (1)
ze znacznym stopniem otrzymuje 500+.
Kwota dodatku zależy od dochodu. Z tego co pamiętam, może się mylę to 1600 brutto.
I jeśli ktoś ma 1500 brutto dostaje 100+.
A jak ktoś ma 1700 brutto nie dostaje nic.
Może lepiej by było przyznać dla takich osób bezpłatne leki, bezpłatne pieluchomajtki i podkłady.- 5 0
-
2019-12-27 08:35
Ktos tu nie pisze o przyznawaniu 500+, ale o traktowaniu na komisjach ZUS
Niestety tez mialam byc okazje na takiej komisji. Moja corka jest pelnoletnia, ale udzielila mi pelnomocnictwa do uczestniczenia we wszystkich komisjach lekarskich ZUS. Lekarze orzecznicy zus (szczegolnie jedna starsza pani orzecznik) nie zna przepsiow prawa, bo wg niej tylko dokument ubezwłasnowolnienia daje podstawe do uczestniczenia w badaniu komisji. Oparlo sie o dyrekcje, ktora przyznala mi racje. A to jak sa traktowani pacjenci przez lekarzy orzecznikow nadaje sie do interwencji. Takiego braku szacunku ze strony lekarzy nigdy nie slyszalam.
- 1 0
-
2019-12-25 23:27
(1)
Każdy myśli że będzie wiecznie młody i sprawny. Co tam starość będzie kiedyś. Tylko nie każdy jej doczeka a jeżeli już to na własnej skórze odczuje jak to jest. Człowiek już dawno się w tym świecie nie liczy tylko władza, kasa i atencja innych. Wszystko jednak do czasu.
- 23 0
-
2019-12-26 10:39
władza i kasa liczy się od momentu wynalezienia władzy i kasy, więc pod tym względem nic się nie zmienia.
- 2 0
-
2019-12-26 06:29
Ten starszy człowiek trafił na SOR z zagrożeniem życia?
Jeśli nie, to źle trafił. Rodzina podrzuciła i sobie pojechała? Szpitalny Odział Ratunkowy, to nie jest Świąteczny Punkt Przyjęć Do Przechowalni.
A lekarze SOR mają za dużo pacjentów (albo SORy mają za małą obsadę). Tak kolejność przyjęć ani trochę nie ma wspólnego z kolejnością zgłoszeń. To lekarz decyduje o kolejności, niestety nie na podstawie poczucia cierpienia pacjenta, ale na podstawie stopnia zagrożenie życia, więc ktoś ze złamaną ręką teoretycznie mógłby tam spędzić całą dobę nieobsłużony. Po wstępnej diagnozie zlecane są badania i potem czeka się na wyniki i na ich podstawie można zdecydować co dalej. Chyba, że istnieje zagrożenie życia.- 9 1
-
2019-12-26 08:38
Starzy ludzie często " zarabiają " swoim całym życiem na takie traktowanie . Niestety. Jak mam szanować ojca , który lał moją matkę ? I siostrę , który nigdy nie wziął mnie na kolana ?
- 22 2
-
2019-12-26 08:42
Zmieńmy myślenie
Oddawanie seniora do domu opieki to prawdopodobnie najlepsze co można uczynić. Ale niestety wiele osób ma wyrzuty i bierze opiekę na siebie i senior zamiast opieki całodobowej ma opiekę podstawową przez 2-3 godziny dziennie. Dom seniora to wygoda, ale przede wszystkim dla seniora
- 23 3
-
2019-12-26 09:12
Bo w dużych metropoliach jak 3M liczy się przede wszystkim kasa...
Godność, etyka, poszanowanie drugiego człowieka mają znaczenie drugorzędne. Dlatego z czasem będzie jeszcze gorzej. Kolejne pokolenie zombich z telefonami komórkowymi zamiast mózgów będzie jeszcze gorsze. Jak sam sobie nie zapewnisz godziwej starości to ciężko ją będzie otrzymać od bliskich. I nie chodzi tu o jednorazowe akcje na pokaz jak np. robią włodarze miast. Zrobią uroczystą wigilię dla biednych z dobrym słowem współczuciem a z drugiej strony zabierają tym biednym ostatni grosz swoimi rządami nastawionymi na kult pieniądza a nie na uczciwość. Reforma śmieciowa i 1000% wzrosty opłat za wywóz dla ludzi samotnych jest najlepszym przykładem:( Nie liczy się człowiek liczy się aby tego człowieka upokorzyć i w efekcie końcowym przejąć jego majątek no bo przecież stary samotny nie powinien mieszkać godnie. Niech mieszka w 10 metrowym pokoju najlepiej jeszcze wynajętym.
- 9 2
-
2019-12-26 09:53
Artykuł prowokacyjny, ale potrzebny i uzasadniony
Aktualny szczególnie teraz
- 9 1
-
2019-12-26 11:01
Bo starość Panu Bogu nie wyszła...
- 9 3
-
2019-12-26 11:35
A moj chory czlonek rodziny nie chce sie leczyc, żąda wręcz opieki, i żądał tej opieki jeszcze jak był zdrowy bo taki sobie znalazł sposób na życie, proba zabrania tej osoby do siebie konczy sie histeria, placzem, oporem, bo jak to on moze opuscic swoj dom rodzinny, ale wg niego ja moge a nawet powinnam opuscic swoj dom rodzinny. I mu służyć. Do lekarza nie, na rehabilitacje nie, opór, upór i postawa roszczeniowa, opiekunka nie, bo to obca osoba. Najlepiej gdybym rzucila prace, i siedziala trzymajac za rączkę przez kolejne dziesiec lat, bo kogos rodzice za mlodu nie nauczyli tego jak wytrzymywac samotnosc, jak szukac pomocy, jak z niej korzystac, ja sie nie dziwie lekarzom ze oni nie chca leczyc takich ludzi, bo trafiaja na opór, co z tego jak senior dostaje skierowanie do neurologa albo do psychiatry jak nie pojdzie, bo to przeciez wstyd, dla niektorych ludzi bycie chorym i starym to wstyd, wiec sie ukrywaja po domach terroryzujac rodzine.
- 23 0
-
2019-12-26 11:56
smartphonik wazniejszy, chinskia tandenta do ogladania badziewi na necie (1)
ludzkosc sie cofa, i to w trybie turbo.
- 8 4
-
2019-12-26 13:38
Takie wzory i wychowanie
Czego żądasz ?
- 0 0
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.