Zbite psy. Recenzja filmu "Psy 3. W imię zasad"
Przed komisją weryfikacyjną znów staje Franciszek Maurer, były ubek i policjant, eks-więzień, który po 25 latach wychodzi na wolność. Zamiast senatora Wencela tym razem w komisji zasiada pokaźne grono miłośników klasyki polskiego kina sensacyjnego lat 90. Niestety, weryfikacja jest negatywna. "Psy 3" bowiem to zlepiony z sentymentów i niedopracowanych pomysłów obraz, który jest jedynie pożółkłą kopią oryginału. Sprawdza się tylko jako dość przeciętne kino gangsterskie.
Psy szczekają, a karawana jedzie dalej, lecz dla fanów nieśmiertelnego przeboju Władysława Pasikowskiego i samego Franza Maurera lepiej by było, aby zatrzymała się w 1994 roku. Nowe "Psy" ujadają głośno, lecz przez większość czasu snują się bez celu po ślepych zaułkach miałkiego scenariusza i wyjadają resztki legendy sprzed prawie 30 lat. Na sentymencie można budować filmowe dzieło, ale to zbyt kruchy materiał, by w całości stworzyć z niego coś trwałego i stabilnego. Dwie poprzednie części obrosły legendą. Pamięć o trzeciej przeminie szybciej niż wypalenie paczki "Radomskich".
Pasikowski przez długie lata rękoma i nogami zapierał się przed pokusą nakręcenia kontynuacji losów cynicznego ubeka, który celną ripostą posługiwał się równie sprawnie jak naładowaną bronią. Reżyser zapewniał jednocześnie, że scenariusz trzeciej części leżał w szufladzie i czekał na odpowiedni moment. Ten być może dawno przeminął, bo "W imię zasad" wydaje się być kinem archaicznym, w negatywnym tego słowa znaczeniu. Fabuła sprawia wrażenie fragmentarycznej, niedopracowanej, podziurawionej, w której aż roi się od pourywanych wątków składających się w nielogiczny ciąg zdarzeń. Finał wiodącej intrygi można natomiast rozgryźć po ledwie kilkunastu minutach.
Najnowszym "Psom" ewidentnie brakuje również barwnego społeczno-politycznego tła. Pasikowskiemu przed laty doskonale w sensacyjną opowieść udało się wpleść charakter ustrojowych przemian, których filmowymi symbolami do dziś pozostają sceny palenia teczek i zakrapianych alkoholem rozmów byłych ubeków. W "trójce" kontekst ekranowych wydarzeń przypomina papierową makietę - bezbarwną i niewyraźną, która pełni jedynie wątpliwą funkcję ozdobną. Maurer po 25 latach opuszcza więzienne mury, a zderzenie z zupełnie nową rzeczywistością dawało grunt pod wnikliwą społeczną analizę współczesnej Polski. Do tego ostatecznie nie dochodzi, bo zarówno Franz, jak i Pasikowski, wolą wycierać i tak już przetarte szlaki.
Szumnie zapowiadany powrót Maurera sprowadza się więc do typowego kina sensacyjnego spod znaku gołych pięści i nabitych pistoletów. Twórcy filmu kilkukrotnie starają się udekorować fabułę patetycznymi bon-motami i kąśliwymi ripostami, ale cytowanym z pamięci dialogom pierwszych i drugich "Psów" nie są w stanie dorównać. Franz mógłby po raz kolei wycedzić przez zęby szorstkie "Nie chce mi się z tobą gadać", lecz problem w tym, że nie ma tu po prostu za bardzo z kim i o czym gadać. Oryginalnych "Psów" można było słuchać niczym radiowej audycji po 23:00. Nowym pozostaje jedynie się przyglądać i to bez większych emocji.
Na sercu z pewnością zrobi się cieplej, gdy w głośnikach zabrzmi charakterystyczna trąbka ze ścieżki dźwiękowej Michała Lorenca (który i tym razem spisał się co najmniej dobrze), a "Nowy" i Franz po 25 latach znów staną twarzą w twarz. Sentymentalnych ozdobników znajdziemy w "Psach 3" zresztą znacznie więcej. Wrócą istotne wątki z przeszłości, przewiną się dawni bohaterowie, wybrzmią kultowe frazy (czasami wypowiadane w nowym, zaskakującym kontekście). Pojawią się nawet kalki niektórych scen, jak choćby ta z otwarcia drugiej części. Tym razem to nie Sławomir Sulej zagaduje Maurera a Arkadiusz Jakubik. To jednak nie TEN monolog, i nie TEN klimat.
Scenariuszowe braki, które aż biją po oczach, starają się nadrabiać aktorzy, ale nawet Bogusławowi Lindzie idzie to dość opornie. Wyprany niemal doszczętnie z emocji Franz nie ma ani tej ikry, ani tej charyzmy. Nadal potrafi oczywiście eliminować na swojej drodze wszelkie przeszkody, ale punktacja za styl tym razem musi być zaniżona. Linda nie ma czym pograć, więc po prostu stara się być Maurerem. Umówmy się, większości z nas to już wystarczy. Coś ekstra próbuje natomiast dorzucić Cezary Pazura - niezwykle przekonujący i autentyczny w pierwszej połowie filmu, nadekspresyjny i przytłaczający w drugiej. Nieźle prezentuje się Marcin Dorociński, ale znów ociera się o kopię Despera. Ciekawą drugoplanową rolę zgarnął natomiast Jan Frycz. Fabijański? Kopiuj-wklej z poprzednich swoich filmów. Panie znów u Pasikowskiego podpierają ściany.
Na niektórych aktorskich kreacjach można na dłużej zawiesić oko, podobnie na pojedynczych scenach, w których czuć reżyserką rękę Pasikowskiego. Eleganckie ruchy kamery, dyskretna narracja (aż nazbyt powolna w pierwszej godzinie) i zszywanie fabuły z porozrzucanych skrawków przypomną widzowi kunszt wirtuoza polskiego kina akcji. Niestety przez większą część seansu można odnieść wrażenie, że "Psy" znalazły nowego właściciela, który nie do końca wie, jak się z nimi obchodzić. Efekciarska scena kulminacyjna w opuszczonej fabryce jest tego najlepszym dowodem i dość przygnębiającym podsumowaniem całego filmu.
"W imię zasad" na pewno nie jest chwastem nadającym się do wyrwania. Nie da się go również skwitować zwięzłym: "bo to zły film był". Zły nie, lecz z całą pewnością rozczarowujący i niestety zbędny, ograbiający trochę Franza Maurera z jego ikonicznego wizerunku filmowego macho w skórzanej kurtce i z paczką cameli w kieszeni. "Psy 3" pochodzą z zupełnie innego miotu, choć rasa się zgadza. Niektórym to wystarczy, ale ciężko oprzeć się wrażeniu, że nawet taki gość jak Franz Maurer trzeci raz do tej samej rzeki wchodzić nie powinien. "Mnie zamieć na oddzielną stertę" - mówił w "jedynce" bohater grany przez Bogusława Lindę. I podobnie trzeba potraktować "W imię zasad".
OCENA: 5/10
Film
Opinie (397) ponad 50 zablokowanych
-
2020-01-19 14:38
Odgrzewany kotl (1)
Obejrzałem i faktycznie przypomina to prawie potworka Hans Kloss. Stawka większa niż śmierć.
Świetni aktorzy strzelili sobie samobuja pod koniec kariery. Moi ulubieni bohaterowie stali się żałośni i po prostu starzy. Franz w 2 dzwonił z Hameryki a w 3 okazuje się ze to byly więzienne marzenia senne :) Ale najgorsza jest krwawa scena w fabryce. Nasi bohaterowie zamieniają się w morderców, wypluwają setki pestek w stronę niewinnych utrzymujących swe rodziny, antyterrorystów. Nowy strzela na oślep do niewinnych ludzi bo 3 typów a właściwie jeden, zamęczyli mu syna. Dziwna arytmetyka i skąd później wzajemny szacunek bohaterów ? Panowie trzeba było pozostać już przy YT wujek Czarek niech weźmie przykład z Olo- 3 6
-
2020-01-19 14:41
Dzwonił z Nowej Zelandii.
- 0 0
-
2020-01-19 14:49
Warto
Superrrrr film..Miło było zobaczyć Franza po 25 latach
- 1 0
-
2020-01-19 14:56
Superr
Świetny film..Cudowny Boguś!!
- 2 0
-
2020-01-19 15:29
Świetny!!
- 1 0
-
2020-01-19 17:01
Ciekawy..
- 1 0
-
2020-01-19 17:08
Ok
10
- 1 1
-
2020-01-19 17:23
Tomasz Zacharczuk był na
Innych psach. Za młody jesteś by rozumieć ten film a tym bardziej pisać opinie, które na poważnie wezmą ludzie starsi od ciebie. I tyle...
- 5 1
-
2020-01-19 17:56
Krytykować....
Krytykować jest łatwo. Czasy powstania psów 1 i 2 to inne czasy.... Kino było inne filmy były inne Wszystko było inne. Nakręcić teraz film po tylu latach będącego kontunuacja filmów które były mega sukcesem to sztuka. Niestety świat się zmienia i nie do końca we wszystkim na lepsze. Przepełniony jest hejtem nienawiścią zazdrościa kłamstwem i zawiścia. Gry komputerowe robią kasze z mózgu już najmłodszym którzy straszą nożem już w wieku 10 lat lub gorzej. Ja uważam że film jest ok, muzyka super, aktorzy fajnie że się zgrali i zagrali. Dobrze pokazane ukladziki i cwaniactwo oraz utajanie nawiązujące sytuacjami do tych realnych faktow do dziś nierozwiazanych... przypominających nam jak bezkarnie mordercy wymiguja się od odpowiedzialności i zamiatane jest pod dywan. Przydałby się taki Franz Maurer w dzisiejszych czasach. Dziś zasad już chyba nie ma....
- 7 0
-
2020-01-19 18:12
PSY tak trzymać.
Bardzo dobry film. Radzę obejrzeć i wyrobić sobie zdanie. Nam się podobał. Kino pełne. Polecam
- 7 0
-
2020-01-19 18:28
Warto zobaczyc
Film ok. Faktycznie pozostaje lekki niedosyt. Brakuje mi sceny albo retrospekcji jak Franc trafia do więzienia, albo to że Wolfowi wszystko uchodzi. Scena w knajpie pokazuje sedno... młoda wieruszka z nikim się nie liczy... "firma" broni swoich jak za komuny, łeb ukręcony niewygodnym sprawom... zwyczajnie jak w życiu... ostatnia scena trochę mało zrozumiana ... No bo wszystko wskazywało na to że to Wolf miał ten milion... A może jednak nie?
Linda świetnie zagrał, pamiętajcie że to już nie ten sam gniewny i nietykalny ubek a ktoś kto przesiedział 25 w więzieniu. Świetnie pokazane jak ciężko odnaleźć się po tylu latach na wolności...
Zaskoczeniem dla mnie był Pazura! Który chyba wdrapał się na szyt! Zagrać takiego ćwoka, a zarazem cierpiącego ojca kunszt!
Dorociński spoko, choć po nim spodziewałam się nie co więcej.
Fabjański jak na niego całkiem przyzwoicie Przez moment uwierzyłam mu, że jest zwykłym lamusem.- 2 0
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.