- 1 Jemy na mieście: Aichi (dobrze) Gotuje (70 opinii)
- 2 Psiorbet, tatar lub psierogi. Menu dla psów (185 opinii)
- 3 Azjatycki Market na Ulicy Elektryków (40 opinii)
- 4 Sprawca tej dziwnej kradzieży namierzony (105 opinii)
- 5 Za tym teraz szaleje kulinarny internet (27 opinii)
- 6 Craft Beer Fiesta: święto miłośników piwa (124 opinie)
Dzieciństwo to dla wielu z nas najszczęśliwszy, najbardziej beztroski czas, który wspominamy z wielkim sentymentem. Jednym z jego niezapomnianych elementów są słodycze, które wówczas wydawały się luksusowe i niedostępne. Przewidziane na specjalne okazje czekoladki, niedostępne batony i żelki czy zjadane z wyrzutami sumienia całe opakowania łakoci naraz. Poznajcie słodkie wspomnienia mieszkańców Trójmiasta.
Zainspirowani tematem postanowiliśmy zapytać osoby z Trójmiasta o to, które słodycze kojarzą im się z luksusem i z którymi mają najsilniejsze wspomnienia.
Kto z nas nie pamięta tych momentów, kiedy w telewizji leciała reklama słodyczy albo w sklepowych witrynach podziwialiśmy ich kolorowe opakowania, marząc o chwili, gdy wreszcie będzie nam dane spróbować tych łakoci? W dzieciństwie słodycze były czymś więcej niż tylko przekąską. Były symbolem przyjemności i radości, czasem nawet prestiżu.
We wspomnieniach moich rozmówców pojawiają się smakołyki, na które czekali z niecierpliwością - były prezentem na święta czy urodziny, nagrodą za "pasek" na świadectwie czy rarytasem przywiezionym przez krewnych z zagranicy. Nie jadło się ich ot tak. Otwierano, żeby uczcić jakąś ważniejszą okazję, albo w niedzielę, gdy w domu byli wszyscy domownicy, których należało poczęstować. Dziś, gdy patrzymy wstecz, słodycze te przywołują wspomnienia, które są równie słodkie, co same smakołyki.
Pragniemy tego, co niedostępne
- Zawsze bardzo czekałam na czekoladę z okienkiem z Niemiec. Miała całe orzechy. To było coś wow - wspomina Aneta. - Drugim takim łakociem były żelki Haribo o smaku coca-coli - to był szał - takie małe buteleczki. Jadło się po kilka sztuk, bo reszta na później.
- Moja mama pracuje w szpitalu, więc gdy byłam dzieckiem, dostawałam na święta wielką paczkę ze słodyczami od zakładu pracy mamy. To był koniec lat 90. i początek 00. Słodycze, na które zawsze czekałam, to... kocie języczki. Wtedy wydawało mi się, że te czekoladki są niedostępne, a przez to luksusowe, bo nigdzie ich nie widziałam w sklepie, miały też eleganckie opakowanie z kotem albo z małymi kotkami. Zjadałam całe opakowanie od razu i pilnowałam, żeby starsze siostry mi nie zabrały. Obecnie takie czekoladki można dostać za niecałe 10 zł, ale fakt - w dyskoncie ich się nie kupi - opowiada Aleksandra.
![Kiedyś tego nie lubiliśmy, dzisiaj tęsknimy. Wspomnienia z dzieciństwa](https://s-trojmiasto.pl/zdj/c/n/2/3463/150x100/3463069__kr.webp)
Zakazany owoc
Bywało i tak, że obiektem największych dziecięcych pragnień stawało się nie to, co prezentowały telewizyjne reklamy, lecz po prostu to, czego nie było w naszych domach.
- Moi rodzice nie pozwalali mi jeść lizaków. Uważali, że to słodycze, które najbardziej psują zęby. Nasza sąsiadka miała wtedy sklep spożywczy i kiedy nadszedł dzień dziecka, zabrała mnie do niego i pozwoliła mi wybrać cokolwiek, na co będę miała ochotę. I ja z tych wszystkich czekolad, bombonierek, pralinek wybrałam sobie... lizaka za kilkadziesiąt groszy - ze śmiechem wspomina Ola.
- U mnie w dzieciństwie od święta pojawiało się ptasie mleczko. Dostawaliśmy je w paczkach na święta od zakładu pracy taty. Nie można było go tak po prostu zjeść, czekało na swoją okazję. Pamiętam, że zawsze nie mogłam się doczekać, aż otworzymy, chciałam się nim delektować, żeby było jak w reklamie - lekka pianka, która sprawia, że się unosimy. To czekanie było nawet lepsze niż samo jedzenie, bo smak, trzeba przyznać, trochę rozczarowywał - mówi Kasia. - Z ptasim mleczkiem mam jeszcze jedno wspomnienie - w podstawówce poszłam do dalszej koleżanki robić jakiś plakat do szkoły i jej mama przyniosła nam ptasie mleczko. Byłam w szoku, że tak w zwykły dzień można je sobie po prostu zjeść. Gdy tylko się poczęstowałam, koleżanka zwróciła mi uwagę, że jem je niepoprawnie, że najpierw trzeba zjeść ścianki czekolady, a dopiero potem delektować się pianką. Jak widać, każdy miał jakiś rytuał związany z tym łakociem.
- Za dzieciaka świętem było otwarcie czekolady. Żeby naruszyć opakowanie, musiały wystąpić specjalne okoliczności. Chyba dlatego jako późny nastolatek, gdy czekolady już spowszedniały, zjadałem całą na jedno posiedzenie. To było takie złamanie tabu. Oznaką święta były też "beczułki" wedlowskie - niejedzone nigdy w inne okazje - mówi Daniel.
- Pamiętam takie owocowe gumy w paskach - Fritt - były sprzedawane w aptece i dostawałam je tylko, gdy byłam chora, przez co zawsze wydawało mi się, że one są jakieś lecznicze, że to lekarstwo, a nie słodycze - mówi Kinga.
Symbol luksusu i prestiżu
Niekiedy słodycze były również symbolem prestiżu. Niektóre z nich były tak drogie, że wydawało się, że nigdy nie będziemy mogli sobie na nie pozwolić. Czasem jednak pojawiały się w naszych domach np. jako nagroda za dobre oceny czy prezent na urodziny lub święta. Stąd nadal kojarzą nam się z momentami pełnymi emocji i radości.
- Pamiętam mrożony tort Coppenrath und Wiese. Często podczas rodzinnych imprez był ważniejszy niż całe jedzenie, które na tę okazję przygotowano. Oraz lody Viennetta - zawsze w podstawówce na moje urodziny, cudowna chrupiąca czekolada. Chce mi się płakać na wspomnienie, taki był pyszny. Wciąż czuję ten smak i emocje, jakie mi towarzyszyły podczas jego krojenia. Podobnie lody Magnum, które były nie tylko jakby luksusowe i eleganckie, ale też zarezerwowane dla dorosłych. Pamiętam reklamę, w której jakiś koleś poszedł do automatu z prezerwatywami. Obok był automat z Magnumami i wybrał... loda zamiast uniesień z czekającą na niego kobietą. To chyba też była zakazana reklama. Na początku lat 90. jeszcze Rafaello oraz alkoholowe Mon Cherie - trwała wtedy zmasowana kampania reklamowa, która była powiewem Zachodu. Raz zjadłam całe opakowanie Mon Cherie i chodziłam podchmielona przez pół dnia (śmiech) - wspomina Alicja.
- Dla mnie zawsze takim lux premium łakociem było kinder bueno. Za dzieciaka myślałam, że gdy będę pracować, to będę często go sobie kupować, bo zazwyczaj dostawałam odświętnie. A jeśli chodzi o takie większe słodycze, typu śliwki w czekoladzie, lindorki, rafaello, merci itp., to - co ciekawe - dopiero całkiem niedawno sobie uświadomiłam, że mogę sobie je kupić sama, jeśli mam na nie ochotę. Nie wiem czemu, ale zawsze one mi się kojarzyły z kupowaniem na prezent - dodaje Daria.
![Zupa owocowa, kasza z sokiem i kakao. Wspominamy smaki dzieciństwa](https://s-trojmiasto.pl/zdj/c/n/2/2825/150x100/2825964__kr.webp)
- Zawsze wydawało mi się, że najbardziej premium słodyczami są te wszystkie bombonierki i czekoladki, które ciocie i inni krewni dawali na pierwszą komunię czy urodziny. Pamiętam, że w telewizji była reklama takiej bombonierki Lindt, i że tam wszyscy się rzucali na taką z białym nadzieniem. Przez to, gdy dostawałam jakieś takie czekoladki czy Merci, Ferrero Rocher czy Raffaello, uważałam, że powinny mi najbardziej ze wszystkich słodyczy smakować, a okazywało się, że wolę jakąś zwykłą czekoladę czy batona - mówi Martyna.
- Strasznie mnie zdziwiło w dorosłym życiu, że Maxi King jest w każdym sklepie i w dodatku kosztuje tyle, co inne batoniki. Pamiętam, że dostawałem go rzadko i zawsze wbijałem na drewniany patyk i jadłem jak loda. Wydawało mi się, że to jest coś strasznie drogiego - mówi Artur.
Zjadane z wyrzutami sumienia
Jednak nie można zapomnieć o tym, że czasem słodycze wywoływały w nas także wyrzuty sumienia. Rodzice wydzielali nam odpowiednią ilość albo sami zdawaliśmy sobie sprawę, że trzeba być rozsądnym. Łakocie smakowały jednak tak wyjątkowo, że trudno było się oprzeć pokusie.
- Była taka guma w rolce, ślimak taki - wspomina Michał. - Ideą było oderwać kawałek, a ja zawsze wkładałem do buzi całą zawartość opakowania albo na dwie raty. Potem był smutek, że nie ma już gumy.
- Miałam tak z toffifee. Nie dało się go przestać jeść. Miały być tylko trzy i reszta na potem, ale zawsze kończyło się zjedzeniem prawie całego opakowania, a potem krzykiem mamy, że jak to tak nic nie zostawiłam. Cudownie było odkryć - jak już wyprowadziłam się od rodziców - że można kupić sobie i zjeść całe bez wyrzutów sumienia. Do dziś, gdy mam gorszy dzień, mój narzeczony przynosi mi właśnie toffifee - mówi Agata.