- 1 Kto odpowiada za wypadek przy pracy? (36 opinii)
- 2 Czy możemy odmówić pracy w upały? (59 opinii)
- 3 Nauczyciele mogą składać wnioski o nowe świadczenie (192 opinie)
- 4 Praca w branży edukacyjnej. Warto? (96 opinii)
Długotrwale bezrobotni: ofiary czy oszuści?
Lenie, darmozjady, oszuści czy może ofiary systemu? Osoby, które miesiącami figurują na liście bezrobotnych wywołują wśród Polaków skrajne emocje. Nic dziwnego - z punktu widzenia wielu pracujących, brak pracy to tylko "przykrywka" dla rzeczywistych powodów rezygnacji z oficjalnego zatrudnienia.
W przypadku odmowy przyjęcia tego typu propozycji bezrobotny traci swój status, a tym samym zasiłek, na 120 dni. Kilkukrotna odmowa skutkuje "wypadnięciem z gry" na 270 dni. Trwałe zasilenie szeregu bezrobotnych musi zatem zostać mądrze uargumentowane. Nie wszystkim się to udaje, stąd tak powszechne zjawisko pojawiania się i znikania z szeregu bezrobotnych.
Niestety wśród długotrwale bezrobotnych wciąż nietrudno znaleźć bumelantów. Według prof. Janusza Czapińskiego to pozornie bezrobotni, czyli osoby, które nie są zainteresowane pracą (nie szukają jej i/lub nie są gotowi jej podjąć) oraz pracują nielegalnie lub w inny sposób osiągają dochód nie mniejszy niż 950 zł miesięcznie. Pojawia się pytanie: co sprawia, że Polacy decydują się związać z urzędem pracy na stałe? Okazuje się, że duże znaczenie mają czynniki indywidualne.
Polakom brakuje przede wszystkim motywacji do pracy. Przykładem może być tradycyjny typ rodziny, w którym mężczyzna pracuje, a kobieta zajmuje się domem, dziećmi i nie ma ambicji spełnienia zawodowego. Rejestracja w urzędzie daje jej "kilka groszy" na życie, a przede wszystkim ubezpieczenie zdrowotne. Gospodynie domowe, stroniące od pracy zarobkowej, zawyżają statystyki.
Innym czynnikiem jest mobilność przestrzenna. Przykładowo urząd pracy przyjmuje, że codzienny dojazd do proponowanego bezrobotnemu miejsca zatrudnienia może trwać maksymalnie 3 godziny w obie strony (publiczne środki transportu). Dla osób mało mobilnych to zbyt wielkie i nieopłacalne przedsięwzięcie. Dużo wygodniejsze jest dla nich pobieranie zasiłku niż przemęczanie się dojazdem w zamian za minimalną pensję krajową. Kalkulacja jest prosta - wysokość świadczenia przez pierwsze trzy miesiące to 761,40 zł. Najniższe możliwe wynagrodzenie w ramach typowej umowy o pracę wynosi natomiast 1 386 zł brutto.
Największy problem stanowią jednak ci, którzy zasiłek dla bezrobotnych traktują jako dodatek do pensji wypracowanej w szarej strefie. Nie mają motywacji do znalezienia oficjalnego zatrudnienia, bo pracując na szaro dostają więcej "na rękę". Ubezpieczenie "załatwia" im z kolei urząd pracy. Zmiana postawy wśród takich osób jest bardzo trudna, gdyż godzi w pewien sposób w ich interesy. Podatek przez wielu Polaków pojmowany jest bardziej w kategoriach haraczu aniżeli dobra wspólnego.
Wśród trwale bezrobotnych znajdziemy również osoby ambitne, broniące się przed przyjęciem "byle jakiej" posady. Absolwent uczelni wyższej nie chce pracować w sklepie, a wykwalifikowany dekarz nie będzie ochroniarzem. Akceptacja degradacji jest szczególnie ciężka dla osób starszych - byłych menedżerów, kierowników, dyrektorów. Trudno w tym wypadku jednoznacznie krytykować ich decyzję o pozostaniu w rejestrze powiatowego urzędu pracy.
Pozornie bezrobotni to tylko jedna strona bezrobocia długotrwałego. Pozostaje jeszcze ta smutniejsza prawda o rzeczywistym zagubieniu na rynku pracy. O popadnięciu w faktyczne bezrobocie najczęściej decydują czynniki makrostrukturalne. Szczególnie dotkliwe mogą okazać się zmiany w strukturze lokalnego rynku pracy wynikające najczęściej z rozwoju technologicznego. Zawody, które niegdyś cieszyły się ogromnym zapotrzebowaniem, po jakimś czasie tracą sens istnienia. Osoby je wykonujące tracą pracę i to na długo.
Problemem jest również dezaktualizacja umiejętności. Jedną z największych grup bezrobotnych długotrwale stanowią wykwalifikowani pracownicy fizyczni. Wyobraźmy sobie bowiem ślusarza, który traci pracę i kilka lat boryka się ze znalezieniem nowego pracodawcy. Pogorszeniu ulega nie tylko jego stan psychiczny, ale także nabyte wcześniej umiejętności. Nawet jeżeli wspomniany ślusarz "nie wyjdzie z wprawy", to może nie nadążyć za nowinkami technologicznymi.
Opracowała
Opinie (179) 8 zablokowanych
-
2011-08-02 15:05
żyje w kraju w który wszyscy chcą mnie zrobić w c...
gdyby państwo z każdej pensji nie okradało Nas z prawie 1500zł żyłoby się wszystkim lepiej, a tak pieniądze znikają i Bóg raczy wiedzieć gdzie, ani dróg, ani służby zdrowia, ani też perspektywy spokojnego życia na emeryturze
- 1 0
-
2011-08-03 17:19
Pani Joanna Wszeborowska nie napisała całej prawdy!
Jeśli już mowa o zasiłkach, dziennikarska rzetelność nakazuje wspomnieć na jakich zasadach nabywa się prawo do zasiłku i na jak długo!Przypomnę:"Prawo do zasiłku dla bezrobotnych ma każda osoba, która jest zarejestrowana w urzędzie pracy i nie ma dla niej propozycji pracy, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Następnym warunkiem jest przepracowanie przez osobę bezrobotną w okresie 18 miesięcy przed rejestracją co najmniej 365 dni.."Trzeba przepracować minimum rok, by móc ubiegać się o /uwaga!/ 3-miesięczny zasiłek!!!W przeciągu tego roku osoba pracująca sporą część zarobionych pieniędzy oddaje Państwu. Jakie są koszty pracy - wszyscy wiedzą. Można więc uznać, że na wspomniany 3m-czny zasiłek przyszły bezrobotny sam sobie zarobił.
- 0 0
-
2011-08-04 06:22
szukać pracy?
Pan Profesor raczej pracy nigdy nie szukał.Praca żeby była pracą musi dać stabilizacje taką jaką ma Pan Profesor tzn etat.To nie bezrobotni pozorują szukanie pracy to UP pozoruje przeciwdziałanie bezrobociu-niejednokrotnie wywierając presję żeby założyć działalniość gospodarczą bo to poprawia statystyki.I kursy kursy kursy bo na nich dorabiaja koledzy Pana Profesora albo i on sam.Kursy psu na budę nawet niepotrzebne.W kraju w którym zlikwidowano przemysł a resztę przejął obcy kapitał potrzeba tylko sprzątaczek,pomocy kuchennych i stróży.Panie Profesorze życze Panu żeby stracił Pan pracę i był zmuszony do pójścia do urzędu.I chyba niedługo pójdzie Pan pracy szukać bo ludzie juz nie dadzą sie omamiać i płacić ciężkie pieniądze za studia dla dzieci po których i tak pracy nie ma.Ciekawe co wtedy Pan powie Panie profesorze kiedy skończy sie eldorado dla Pana i pańskich kolegow.
- 0 0
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.