- 1 Przyznał się, że zabił. Ataku nie pamięta (478 opinii)
- 2 Kaufland przy Łódzkiej, a nie Warszawskiej (63 opinie)
- 3 Zaspa-Wrzeszcz: 3 dni bez tramwajów (122 opinie)
- 4 Wyrzucasz to do plastiku? To błąd (234 opinie)
- 5 Pogrzeb Jakuba Siemiątkowskiego w sobotę (208 opinii)
- 6 Zmarł były dyrektor Lechii i prezes KL Lechii (6 opinii)
Podwórkowe zabawy naszego dzieciństwa
Dzwoni domofon. - Wyjdziesz? Dwie minuty później już jestem na dole. Najlepiej, gdy któryś z kolegów miał piłkę, ale nawet bez niej było w co się bawić.
Boisko, piasek, trzepak, drabinki, zjeżdżalnia - to były areny naszych zabaw, a tych było bez liku.
Pierwszy hazard
Dołek to był pierwszy podwórkowy hazard, chociaż, o ile dobrze pamiętam, graliśmy głównie starymi monetami sprzed denominacji. Gra polegała na wykopaniu dołka i rzucaniu do niego monetą. Kogo moneta spadła bliżej, ten pierwszy pstrykał do dołka. Czyja moneta wpadła pierwsza, ten zgarniał pozostałe do kieszeni.
Gdy moneta wylądowała na skraju wlotu do dołka, można było stuknąć obok niej w ziemię ręką (chyba trzy razy). Jeśli wpadła od wstrząsów, wygrywałeś.
Wywołuję na wojnę...
Np. państwa i miasta. Oczywiście nie w domowej wersji na kartkach.
Rysowało się patykiem na piasku okrąg, dzieliło na równe części i każdy miał swój teren. Jedna osoba stawała na środku, krzyczała "wywołuję, wywołuję na wojnę..." i tu padała nazwa państwa lub miasta, a patyk był wyrzucany w powietrze.
Wszyscy rzucali się do ucieczki poza osobą, która została wywołana. Ta musiała złapać patyk i gonić kogoś. Jeśli udało jej się kogoś nim trafić, zagarniała część jego terenu. Jeśli nie, to ta druga osoba odbierała cześć jej terytorium.
Jak? Stawało się na granicy, ale nie przekraczając linii i na sztywnych nogach w kolanach trzeba było się zgiąć w pół i zaznaczyć patykiem zajmowany obszar. Nie można się było przy tym przewrócić.
Być jak Aleksander Kłak
Oczywiście na podwórku królowała piłka nożna. Rozgrywki odbywały się głównie za blokiem. Graliśmy tam w "Warszawiankę", rozgrywaliśmy mecze między sobą, były też spotkania najwyższej rangi, czyli międzypodwórkowe "święte wojny".
Sami wymyśliliśmy też grę "Gdańsk", bo ileż można było grać w "Warszawę".
W latach 90. każdy bramkarz chciał być Aleksandrem Kłakiem z olimpijskiej reprezentacji z Barcelony'92, a napastnik Juskowiakiem.
Boisko było nie takie jak teraz, trawiaste, ale piaszczyste, bo trawa "ścierała się" od ciągłego grania. Normalna bramka była tylko jedna, drugą robiliśmy z dwóch kamieni, więc każdy chciał atakować na tę fajną bramkę. Pewnego razu zbiliśmy z desek drugą i w końcu mieliśmy dwie fajne.
Potem bramki się zmieniały. Nawet raz postawiliśmy tam "piątki", które zakosiliśmy z boiska szkolnego, w miejscu, gdzie teraz biegnie Armii Krajowej. Ale pięciometrowe bramki były za duże na takie małe boisko. Dzisiaj rzadko kiedy ktoś tam gra.
"Porto diamenten to"
Zabawa w chowanego była klasyką. Często dało się słyszeć, jak ktoś wykrzykiwał hasło-klucz, czyli "pobite gary". Oznaczało to, że coś poszło nie tak i trzeba powtórzyć rozgrywkę.
Czytaj więcej:
Podwórkowe powiedzonka z młodości
Z chowańcem wiążą się wyliczanki, które decydowały, kto pierwszy będzie krył, czyli szukał innych.
Jedne miały sensowną treść:
"Siedzi anioł w niebie,
pisze list do ciebie.
Jakim atramentem pisał?
Niebieskim
Nie-bie-skim"
Innym jej brakowało:
"Wpadła bomba do piwnicy,
napisała na tablicy
S.O.S głupi pies"
A jeszcze inne były kompletnymi dziwolągami, przynajmniej tak je fonetycznie zapamiętałem:
"Pism pasm pos,
a portimelo dimi dimi di
a misza plamo demo karoli
porto diamenten to"
Ojciec, matka - czyli zabawy nożem
Co odważniejsi grali w noża. W sumie nie wiem, kto i skąd go miał, ale prawie zawsze jakiś znalazł się na podwórku. Czasami był to zwykły nóż kuchenny, ale zdarzał się, że scyzoryk albo finka.
Na początek nożem lekko spulchniało się ziemię, a potem rzucało w różnych pozycjach i układach: z palca, łokcia, brody, czoła, wewnętrznej i zewnętrznej części dłoni.
Poszczególne pozycje miały swoje nazwy: matka, ojciec, kibelek, słoneczko, gniazdko. Co podwórko to nieco inne sposoby gry. Oczywiście nóż musiał się wbić ostrzem w ziemię.
"Ziemia"
Lubiliśmy też bawić się w ślepca. Jedna osoba zamykała oczy i starała się złapać innych, którzy ukrywali się na drabinkach albo trzepaku, przeskakując z jednych części na drugie, ale tak, żeby nie dotknąć ziemi.
Oczywiście każdy podglądał, ale udawał, że tego nie robi. Jeśli "ślepiec" kogoś złapał, musiał zgadnąć, kto to jest. Innym sposobem było krzyknięcie słowa "ziemia" w momencie, gdy inna osoba próbowała się przedostać w nielegalny sposób na inną część drabinek czy trzepaka.
Transfer za 250 tys. (starych) zł
Nieco z zazdrością i zainteresowaniem spoglądaliśmy też z daleka na inne podwórko, gdzie odbywały się zawody żużlowe. Każdy szanujący się żużlowiec musiał mieć rower BMX, ale zdarzały się też inne "maszyny".
Na trawie mieli wytarty do gołej ziemi tor i robili na nim okrążenia jak w prawdziwym żużlu. To tam doszło chyba do jednego podwórkowego transferu. Mój kolega przeszedł z jednej do drugiej drużyny za 25 zł. To było już po denominacji, ale wtedy jeszcze często przeliczało się "na stare", czyli 250 tys. zł. Jak to brzmi.
U nas też próbowano zorganizować tor żużlowy i to, o zgrozo, na boisku do nogi. Była o to niezła wojna. W końcu fani speedwaya odpuścili.
Mógłbym wymieniać bez końca: wyścigi w kapsle, zbijak, siatkówka na trzepaku, berek, krawężnik, kwadraty, podchody.
Opinie (466) ponad 10 zablokowanych
-
2022-05-02 20:03
Straszne
Ja tam się wychowałem po 2000 roku na podwórku i jestem w szoku jak wiele osób tu w komentarzach jest staroświeckimi zgredami. Rozumiem, że miło powspominać, ale nie róbcie z dzisiejszych dzieci potworów. Gdybyśmy dorastali w dzisiejszych czasach, to też siedzielibyśmy przed smartfonami i komputerami. Pozdrawiam i życzę miłego dnia wszystkim :)
- 0 6
-
2022-05-02 20:52
Od kiedy dzieciom zaczęli puszczać teletubisie
było wiadomo że coś niedobrego zaczyna się dziać
- 6 0
-
2022-05-02 22:00
A pamiętacie grę w dwa ognie
- 4 0
-
2022-05-02 22:13
nr rejestracyjne
gdy było już naprawdę nudno to obserwowało się nr rejestracyjne przejeżdżających samochodów i gdy była na nich para liczb to się krzyczało ( np. dwa dwa moje szczęście:)
łapanie chrabąszczy w czerwcowe późne wieczory
i grająca kolorowa rura z jarmarku dominikańskiego
dzisiaj widziałem kilkunastu +-50 latków grających w kapsle wzdłuż aleji grunwaldzkiej w Oliwie na murku.
niesamowite!!!- 5 0
-
2022-05-03 01:04
Cudownie było, po szkole obawiając się, że mama szybko nie puści mnie na dwór, potrafiłam z tornistrem ze 2 godziny ganiać po osiedlu. W końcu się wracało, bo jeśli skończyły się już kanapki to jedzenie było tylko w domu. Robienie sekretów, skakanie w klasy, skakanie przez gumę, przez sznura. Zjeżdżanie z pordzewiałych ślizgawek, wymyki na drabinkach. Nadziewanie kwiatków na długie źdźbła trawy, plecenie wianków z koniczyny. Gdy mama była potrzebna dzieci stały przed blokiem i krzyczały chórem "mamo" i jakimś cudem mamy wiedziały, że mają wyjść. Zawsze właściwa mama pojawiła się w oknie i zrzuciła coś co było potrzebne.
- 3 0
-
2022-05-03 08:43
Kto pamięta?
Gra w pikera(pikiera) i strzelanie z karbidu.W puszce po farbie z dziurka w denku do odpalenia gazów z karbidu.To była frajda.
- 0 0
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.